192 EEN BLIK UIT ZEE. 



wit nog schitterender maakte. — Oogenblikken als deze wekken den 

 zeeman op , en verzoenen hem met de ontberingen , aan zijn vak ver- 

 bonden ; want hij alleen kan soms zulk een natuurverschijnsel zien. 



Onze passagier aan boord beschrijft den indi'uk als volgt : » Wij 

 » zagen ten half zes uur de bergspitsen des eilands op enkele plaatsen 

 » met sneeuw bedekt , die in de oprijzende zon als diamanten flikke- 

 » rende een onbegrijpelijk schoon schouwspel vormde. Tegen zes uur 

 «zagen wij een van hagel zwanger wolkgevaarte op de hoogste toppen 

 » en bergruggen aangieren , op dezelve breken en neerstooten — geheel 

 «bedekken en — met het zonlicht, de donkere rotstinten en gekleurde 

 » bergwanden — de allerprachtigste kleurschakeringen voor onze oogen 

 » daarstellen." 



» Het scheen ons niet toe , dat er eenige vegetatie aan deze zijde 

 des eilands bestond ; ten minste konden wij met het gewapende oog 

 op den korten afstand, waarop wij ons bevonden, geen boom of kruid 

 ontdekken. Een groote ronde heuvel bij den noordwesthoek bleek met 

 roode aarde , en de rotsbrokken der westelijke zijde meest met groen 

 jnos bedekt te zijn. 



«Ik houd het voor zeker, dat er ankergrond bij het eiland zal 

 gevonden worden. In de omstandigheden evenwel, waarin ik mij be- 

 vond, namelijk met eene zuidwestelijke deining, ongelijke koelte en zeer 

 dreigende lucht , mogt ik geen tijd opofferen , maar zorgen mij hoe eer 

 hoe beter van het eiland te verwijderen. 



» Toen wij den zuidoosthoek van het eiland ten noorden van ons had- 

 den, kwam de wind plotseling dóór van het O.Z.0. en joeg een lucht 

 of nevel over het eiland gelijk een dik gordijn , dat het schoone natuur- 

 tafereel aan onze oogen onttrok. — Toen wij ons digt onder het 

 eiland bevonden, werden wij bezocht door eene soort vogels als onze 

 HoUandsche raven , maar niet zoo zwart. Zij houden zoo wat het 

 midden tusschen deze en duiven , waren in grooten getale en schenen 

 een gevecht aan onzen topvleugel te willen leveren. In de nabijheid 

 des eilands krioelde de zee van eene soort van visch of springende bo- 

 nite (op Java genaamd Ikan Foenkol)." 



V. G. 



