DE MOEDERLIEFDE IN DE NATUUK. 201 



water in zijne verwarmde kamer, en nu ontkiemden de bladen nog 

 eene maand vroeger, maar tegelijk hiermede vertoonden zich ook de 

 jonge bladluizen '). Wie erkent niet in deze verwonderlijke overeen- 

 stemming eene ware moederzorg in de natuur ook voor de geringste 

 schepselen , zonder welke zij meestal , uit gebrek van het eerste sappige 

 groen , hun voedsel zouden moeten missen en allen vergaan ? Die 

 insecten echter , wier jongen nog in den zomer uitkomen , leggen 

 hunne eijeren op de bladen zelve, als wisten zij, dat hier de voorzorg 

 niet noodig was om deze om de takjes te spinnen. 



Somwijlen is niet alleen het voedsel, maar zelfs de middenstof ver- 

 schillende, waarin zij leven. Zoo leven de maskers van gaasvliegen, 

 van het haft, van verschillende soorten van muggen en van meer 

 andere insecten in het water, hetwelk voor de ouders volstrekt doo- 

 delijk is ; deze overwinnen echter hunne natuurlijke vrees hiervoor , 

 en leggen hunne eitjes in deze vloeistof, zeker dikwijls met gevaar 

 van hun leven, om voor dat van hun kroost te zorgen. En waar 

 zoude ik eindigen, als ik de voorraadschuren der bijen, der wespen en 

 mieren wilde beschiijven , die op zich zelve eene beschouwing overwaar- 

 dig zijn, doch waarvan de beschrijving hier te veel plaats zoude vorderen. 



Eenige insecten beleven de geboorte van hun nageslacht, zoodat 

 derhalve de jongen aan de zorg der ouders zijn toevertrouwd, en 

 door hen met geene mindere liefde dan bij de hoogere dieren verzorgd 

 worden. Zoo besluiten zekere spinnen hunne eijeren in een gespon- 

 nen beursje, bevestigen het op den rug en dragen het overal met 

 zich mede ; neemt men der moeder dit beursje voorzigtig af, zoo laat 

 zij eenen langen draad er aan vast, en trekt de eijeren, zoo spoedig 

 zij losgelaten worden, terstond weder tot zich om te ontvlugten. Bon- 

 net plaatste eene dergelijke spin voor het trechtervormige hol van 

 eenen mierenleeuw, een zeer vraatzuchtig dier; de spin zocht snel te 

 ontkomen, maar de mierenleeuw greep den zak met eijeren, die hij 

 onder het zand zocht te begraven, de spin weerde zich hiertegen met 

 alle krachten, eindelijk scheurde het beursje af, maar nu greep de 

 spin het met zijne kaken, en verdubbelde zijne pogingen; te vergeefs! 

 de mierenleeuw was de sterkere en begroef beiden! de ongelukkige 



') KiRBY and SPENCE 1. c, band II , pag. 485. 



