DE MOEDERLIEFDE IN DE NATUUR. 205 



plaats. Gelukt het hem door deze onvermoeide pogingen zijn schat te be- 

 waren, totdat de jongen op het punt zijn van uit te komen, dan verdubbelt 

 hij zijne inspanning; hij verwijdert weder de aangebragte steentjes, maakt 

 meerdere openingen in het nest, versterkt den aanhoudenden Avaterstroom 

 en verplaatst de eijeren dan naar de zijde, dan naar het midden van 

 het nest. - Zijn nu na tien of twaalf dagen de jonge vischjes uitgeko- 

 men , dan moet hij ze nog lang tegen de vijanden beschermen; in het 

 begin kunnen deze wegens den zwaren aanhangenden doijerzak zich no» 

 moeijelijk bewegen, maar hij duldt niet, dat een de boorden van het 

 nest verlaat, of zoo dit geschiedt, brengt hij ze in zijn bek teruo-- 

 volgen meerdere deserteurs, dan vat hij soms eenige tegelijk met zijn 

 bek, zonder ze echter te kwetsen. Wordt zijne talrijke familie "•roo- 

 ter, dan hebben zij ook meerdere ruimte noodig, maar nu laat hij ook 

 toe, dat zij in de onmiddellijke nabijheid van het nest zwemmen , maar 

 even als een herdershond zwemt hij aanhoudend er om heen om 

 zijne kudde bijeen te houden, totdat hij die na 20 dagen aan zich zelve 

 kan overlaten; hoezeer anders vraatzuchtig, heeft hij gedurende al 

 dien tijd zelf zich geene spijs gegund. Kan de moederzorg der natuur 

 ergens sterker spreken, dan bij dit nietige vischje? 



Ook bij de araphibiën , schoon zij meestal de jongen aan hun lot 

 moeten overlaten, ontbreekt deze moederzorg der natuur niet. Bij 

 de krokodillen gaat deze zorg reeds verder dan bij vele anderen ; zij 

 zoeken volgens v. hujiboldt ■) hunne onder het zand bedekte eije- 

 ren aan de oevers op tegen den tijd, dat de jongen uitkomen, roepen 

 hunne jongen, die hun antwoorden en voeren hen naar de rivier en 

 bewaken hen tegen gevaar. Dit vermag echter de schildpad niet, 

 die wel middelen tot eigene bescherming in zijn schild, maar geene 

 wapenen van de natuur ontvangen heeft. Maar daarom is de natuur 

 in hare middelen ter bescherming van het kroost niet uitgeput. De zee- 

 schildpad graaft b.v. eveneens een kuil in het zand aan den oever, en 

 dekt dien weder toe om de eijeren door de zonnestralen te laten uitbroeden ; 

 naauwelijks hebben echter de jongen de eijereó verlaten, of eene reeks 



') Reise in die Aequimctial Gegenden , Stutgart, 1815, tom. III, pag 427- ook 

 BüKDACH, Fhysiol. 3 B. pag. 117. » i- e- . 



