DE MOEDERLIEFDE IN DE NATUUR. 213 



kwetsen, en dan eerst zorgen zij voor het voedsel. De van insecten 

 levende vogels verkleinen deze en voeden hiermede hunne jongen ; de 

 roofvogels verwecken het vleesch eerst in den krop , opdat het gemak- 

 kelijk te verteren zij ; vervolgens leggen zij hunnen jongen doode die- 

 ren voor , daarop zoodanige die meer of min gewond zijn , en eindelijk 

 kleine levendige , zoodat zij hunne krachten in het vangen kunnen 

 oefenen. De van zaden levende vogels, zooals onze duiven, verwec- 

 ken deze eerst in den krop , en geven die dan aan de jongen in den 

 bek ; onze musschen en andere voeden hunne jongen in den beginne 

 met insecten , als wisten zij , dat de zaden , waarvan zij zelve leven , 

 voor de zwakke magen hunner jongen nog onverteerbaar waren. Zoo 

 verslonden b.v. een paar musschen , volgens de waarnemingen van 

 BRADLEY, in den tijd, dat zij hunne jongen voedden, in eene week 

 3360 rupsen. Zij houden in het voeden eene strenge orde , zoodat 

 geen der jongen wordt vergeten of ten koste der anderen dubbel 

 gevoed, maar volgens de rij de een na den anderen zijn aandeel 

 bekomt. Maar alsof al deze zorgen ter instandhouding van de soort 

 nog niet genoeg waren, kwam de natuur ook dan, wanneer de jongen 

 door roofvogels vernield worden , jnet de verwonderlijke eigenschap 

 te hulp, dat zij in dit geval op nieuw eijeren kunnen leggen , hetgeen 

 zij anders niet doen. Zij bouwen dan met onvermoeide vlijt een ander 

 nest, broeden nogmaals, en herstellen zoo het geledene verlies. 



En zoo naderen wij dan de zoogdieren, aan wier hoofd de mensch, 

 het einde der zigtbare schepping , geplaatst is , en ook hier ontwaren 

 wij geene minder treffende blijken van moederzorg. De echtelijke 

 verbinding is hier evenmin algemeen als bij de vogels. De jonge 

 zoogdieren behoeven immers niet allen de zorg der beide ouderen, daar 

 de moedermelk aan hunne eerste behoefte voldoet; de grasetende 

 zoogdieren vinden in de lente overvloed van voedsel, en de jongen zijn 

 spoedig in staat in hunne eigene nooddruft te voorzien en by nade- 

 rend gevaar onder bescherming der moeder te ontvlugten. Bij de roof- 

 dieren zijn echter de jongen door blindheid en zwakte der ledematen 

 een tijdlang aan het nest geboeid , even als wij dit bij de vogels heb- 

 ben gezien, en hoe zoude de moeder steeds voor zich zelve en de 

 jongen het noodige voedsel kunnen verschaffen, dan door gedurig het 

 nest te verlaten en de jongen aan gevaar bloot te stellen. Hier is dus 

 weder het mannetje behulpzaam, het legt zijne tygerwoede af om die 



