DE MOEDERLIEFDE IN DE NATUUR. 



215 



Buidelrat met jongen op den rug. 



Met den hoogeren rang der dieren volmaken zich meer en meer 

 hunne hartstogten en neigingen , en zoo beginnen zich ook hier duide- 

 lijker de sporen van weerkeei-ige liefde tot de ouders te vertoonen. 

 Êen jonge walrus verlaat zijne moeder niet, ofschoon deze reeds ge- 

 dood is; bij een lam nam ik eens de zigtbaarste onrust waar, toen 

 zijne moeder gestorven was, welke het aanhoudend met zijne pooten 

 krabde , als wilde het haar hierdoor opwekken en in het leven terug 

 roepen , terwijl het zijne verlegenheid , smart en onrust door zijn ge- 

 blaat en bewegingen duidelijk te kennen gaf. Zoo verhaalt men van 

 eene oude blinde afgeleefde rat , die door hare jongen naar eenige brood- 

 kruiméls werd voortgetrokken, en die haar bij naderend gerucht ter- 

 stond weder in veiligheid bragten. Deze duur der kinderliefde is on- 

 gelijk. Moeder en jongen verlaten elkander, wanneer het jong vlie- 

 gen kan, of dat der zoogdieren niet meer zuigt. Bij de duikers blij- 

 ven de jongen bij de moeder tot in de herfstreis, en slechts de man- 

 netjes reizen alleen. Bij de grasetende, waar overvloed van voedsel 

 voorhanden is , duurt de verbinding langer dan bij roofdieren ; de groote 

 roofvogels drijven hunne jongen vroegtijdig weg , om zich zelve een 

 jagtgebied te zoeken. Bij de in het wild levende vogels of roofdieren 

 houdt de verbinding in den herfst of winter op, wanneer het voedsel 

 spaarzamer wordt. Zoo schikt en ordent overal de natuur, en geeft 

 ons hare moederzorg in duidelijke taal te kennen. 



Mijn bestek verbiedt mij uit de menigte voorbeelden van zorg en 



