BE VULKAAN VAN ANTOCO IN CHILI. 227 



hoogten , al ontbreekt daar ook elk gebaand pad , rond te dwalen en 

 planten te verzamelen. De oneindige menigte van alpenplanten , die 

 hier groeijen , vervult den verzamelaar met geestdrift ; is hij vermoeid 

 geworden , dan vleit hij zich neder onder boomen van eene bui- 

 tengewone grootte en zijn blik verlustigt zich in het verheven tooneel 

 der met sneeuw bedekte Andes , terwijl de dampkring eene zuiverheid 

 bezit , waarvan de opwekkende invloed het schoone des levens dubbel 

 genieten en gevaren verachten doet. 



Het heerlijkste- en altijd nieuwe voorwerp in dat landschap blijft 

 echter de vulkaan, die, slechts weinige uren van het dorp verwijderd, 

 en schier zonder dat kleinere bergen daarvoor gelegen zijn , zich aan 

 den blik vertoont. Men wordt niet moede de vele verschijnselen gade 

 te slaan , die aan hem waarneembaar zijn , dan eens ten gevolge van 

 de verschillende terugkaatsing en breking des lichts , dan weder van 

 de groote werkzaamheid, die in zijn binnenste heerscht. Somtijds schiet 

 uit zijne opening eene rookmassa naar omhoog , die zich verheft als 

 eene geweldig groote koolzwarte kolom , welke met eene verbazende 

 kracht en met grootere snelheid dan een kanonskogel in de blaauwe 

 lucht gedreven wordt; op eenen anderen tijd kronkelt zich vreedzaam 

 dikwijls met eene naauwelijks zigtbare beweging , het uit de opening 

 opstijgende witte wolkje , dat van de tijdelijke inwendige rust des 

 bergs getuigt. Op eiken tijd des dags is het gezigt daarop nieuw , 

 maar hij vertoont zich het prachtigst , wanneer de zon achter hem op- 

 gaat en zijne regelmatige omtrekken verguldt , of wanneer de avondzon 

 hem verlicht, nadat de^e van Antuco reeds lang afscheid heeft genomen. 

 Zelfs gedurende de stormen , die dikwijls rondom zijnen voet woeden 

 terwijl de hemel boven het daaronder liggend dal helder blijft , ver- 

 toont hij zich grootsch en schoon. Als overwinnjiar uit den strijd teo-en 

 de hem omhullende wolken te voorschijn tredende, doorboort zijn spits 

 weder het floers dat hem aan het oog onttrok , en tusschen eenen krin» 

 van dikke gi-aauwe nevelen wordt de zwartachtige kegel op den don- 

 kerblaauwen achtergrond wederom zigtbaar , die als het ware den be- 

 schouwer schijnt uittenoodigen eenen blik te slaan in het verre hoop- 

 volle rijk der oneindigheid. Ook des nachts , wanneer digte wolken 

 hem omgeven , verraadt hem nog de vurige gloed , die gestadig uit zij- 



15* 



