228 DE VULKAAN VAN ANTÜCO IN CHILI. 



nen mond vloeit, en waarvan het licht de van sneeuw en hagel zwan- 

 gere luchtlagen doordringt. Wel is waar smelt gedurende den zomer 

 het sneeuwkleed , dat de winter over hem wierp . en zwart en ernstig 

 sluit hij dan den achtergrond van het vrolijk groene alpen-landschap , 

 maar een voorbijtrekkend onweder , dat nimmer over het dal heen de 

 lagere streken bereikt , bedekt hem ook wel in de warme Januarij- 

 maand met een wit hulsel en geeft aan de vrienden der naluur gele- 

 genheid in deze nog zoo schaars door reizigers bezochte bergen het 

 schoone verschijnsel van het alpengloeijen gade te sla^^n, dat zich onder 

 zulk een hemel met ongewonen luister vertoont. Men wordt niet moede 

 des avonds den oogenblik te zien aanbreken , waarop het daglicht ge- 

 heel verdwijnt en de gloeijende lavastroomen zigtbaar worden. Een 

 enkele vuurroode stip vangt aan te glimmen , weldx-a volgen andere , 

 en plotselijk deelt zich als een loopend vuur het licht mede aan de 

 lano-e streepen , die dan eens onverdeeld , dan weder zich vertakkend en 

 elkander kruisend , den weg aantoonen van de uit den krater naar den 

 voet afdalende lava , welke men wel twintig mijlen ver zich als een 

 rustio'e vuurstroom ziet voortzetten en licht uitstralen , tot dat het mag 

 tigere zonlicht des morgens dit schijnbaar weder uitbluscht. In het 

 jaargetijde , wanneer de lucht geheel vrij van nevel is , in November 

 en December , gebeurt het somtijds , dat zich hier aan het oog des toe- 

 schouwers een waarlijk tooverachtig schouwspel aanbiedt. Wanneer na- 

 melijk een kort onweder den vulkaan met nieuwe , zuivere sneeuw 

 bedekt heeft, en het alsdan volle maan is, kan men aan de zijden 

 des kegels het wonderbare spel van een viervoudig licht waarnemen. 

 Terwijl de nog achter de bergen verborgen maan de omtrekken 

 van de kruin scherp afteekent , en op den bovensten top nog de laatste 

 stralen des avondroods spelen , stijgt plegtig de kalme vuurgloed uit 

 het inwendige des bergs naar omhoog , en vertoonen de lavastroomen 

 hmi gloeijend rood op de niet verlichte westzijde. Wanneer echter 

 gelijktijdig ligte wolken over den top trekken , dan ontwikkelt zich een 

 tooneel , dat niemand vermag met woorden te beschrijven, en hetwelk 

 den grootsten schilder tot vertwijfeling zoude brengen , want al wat 

 het licht der maan , dat van de terugkaatsende sneeuw , van het vulka- 



