DB VOLKAAN VAN ANTUCO IN CHILI. 233 



zijn ongemeen seherpkantig en hebben eene geringe dikte , doch het is 

 onmogelijk haar van nabij te onderzoeken, want zij stellen een steilen 

 wand daar , waarvan men door den 40 voet breeden , doch woedenden 

 stroom gescheiden is. Indien het ook gelukte langs eenen verren 

 omweg den tegenovergelegen oever te bereiken, dan zoude nog de 

 loodregte stelling van dien wand zijn onderzoek aan elk verbieden, 

 die er niet toe zoude kunnen besluiten om zich met touwen daar langs 

 naar beneden te laten. Men wordt echter schadeloos gesteld door de 

 beschouwing van de onder het bereik liggende lavamassa's aan den 

 linker oever. Geweldig groote blokken liggen in het rond, dan eens 

 afzonderlijk, dan weder tot ketens van vijf tot acht vademen hoogte 

 vereenigd, die elkander zoo nabij komen, dat men soms moeite heeft 

 zich te paard daardoor heen een weg te banen. Zij zijn de overblijf- 

 sels eener instorting , die ergens aan de hoogere zijden des bergs moet 

 hebben plaats gegrepen , want velerlei omstandigheden bewijzen , dat 

 zij hier ter plaatse niet bekoeld , maar eerst veel later daarheen ge- 

 worpen zijn. 



Zoodra men door deze donkere massa's heen den naauwen weg 

 gelukkig gevonden heeft, betreedt men eene wijde vlakte , waarvan 

 het grootste gedeelte door een meer wordt ingenomen, terwijl zij 

 aan de zuidzijde door den voet des vulkaans begrensd wordt. In deze 

 rigting ontbreken alle grootere opeenhoopiugen van lava, en men 

 galloppeert zonder hindernissen over eenen gladden grond , die be- 

 staat uit bruin of wit zand , dat veel gelijkt op dat der zeeduinen. 

 Hoewel ook hier op de meeste punten groote onvruchtbaarheid 

 heerscht, zoo ontmoet men toch plekken, waar een bont planten- 

 kleed dubbel verrast. Boom- of struikgewas vindt hier wel is waar 

 geen voedsel, maar des te grooter is de menigte van half struik- 

 achtige planten, die men om Antuco te vergeefs zoeken zoude. Het 

 landschap heeft veel eigendommelijks. De roodbruine of grijze zand- 

 vlakte van den voorgi'ond, welks planten-bek.leedsel zich in de verte 

 aan het oog onttrekt, de onbewogene, zwarte spiegelende oppervlakte 

 van het meer en de steile naakte rotsketen noordwaarts vormen 

 een zonderling beeld , waarvan het hoofdkarakter groote woestheid 

 en treurige verlatenheid is. De grootte der oppervlakte van het 



