DE VULKAAN VAN ANTUCO IN CHILI. 237 



zamengesteld , hadden opgetrokken , om het te bedekken , zoo dreef 

 echter de hevige wind dikwerf de vlam zoo hoog op , dat wij daardoor 

 ligtelijk aan eene zich in de nabijheid bevindende vijandelijke bende 

 zouden zijn verraden geworden. De wapenen werden versch o-eladen 

 en wij kwamen overeen , dat wij bem-telings zouden waken. De tijd 

 verstreek niet zonder die vreeswekkende gewaarwordingen , welke aan 

 ziük eene plaats noodzakelijk verbonden zijn. De bodem onder ons 

 beefde in regelmatige tusschenpoozen en de donder , die schier onafo-e- 

 broken in het binnenst des vulkaans rolde , scheen dubbel sterk o-e- 

 worden te zijn. De nacht was buitengewoon duister en op deze hooole 

 gevoelig koud. De roode vuurschijn , welke zonder werkelijke uitbar- 

 sting van tijd tot tijd uit den nabij zijnden, doch voor ons oog verboro-en 

 krater oprees , had iets spookachtigs. Mijne medgezellen onthielden 

 zich van slapen gedurende eenen geruimen tijd en luisterden , geleo-erd 

 naast het wegstervende kolenvuur , in diep stilzwijgen naar de onder- 

 aardsche toonen , die aan den zich plotselijk verbreidenden lichtgloed 

 dan eens voorafgingen , dan weder daarop volgden. De door alle Chi- 

 lische landlieden gevreesde Caprimulgus zweefde om ons heen de 

 storm bragt allerhande wonderbare geluiden voort tusschen de scherpkan- 

 tige rotsen , en onze paarden draafden verschrikt en snuivend op ons 

 toe , zoodat zij meermalen de slapenden dreigden te kwetsen. 



Na middernacht deed de serra zijne ronde en waakte tot aan den 

 morgenstond , die ons , ofschoon goed voorzien van dekens , verstijfd 

 van koude vond. Alles om ons heen was met rijp overdekt en ter 

 naauwernood waren wij in staat een verwarmend vuur te ontsteken. 

 Zonder ontbijt braken wij op , om de beklimming te beproeven , en 

 daar niemand de plaatselijke gesteldheid kende , zoo geleek het geheel 

 op eenen ontdekkingstogt , over welks vermoedelijken uitslag wij niet 

 vooraf waagden te oordeelen. Na eene steile hoogte beklommen te 

 hebben , zagen wij ons aan de sneeuwgrens , die zich naauwelijks 500 

 voeten boven ons leger bevond. Eene tweede terrasvormige hoogte 

 breidde zich voor ons uit ; zij was schier geheel overdekt met hard 

 bevi-ozen sneeuw , want slechts in haar midden werd zij doorsneden 

 door een naakten , zich steil verheffenden kam. Hoewel voorbereid op 

 menig gezigtsbedrog , verrastte het ons toch , dat wij tot het beklimmen 



