238 DE VULKAAN VAN ANTüCO IN CHILI. 



eener booo^te , die op ter naauwernood 800 voet werd geschat , een 

 vol uur behoefden. Op den kam aangekomen baanden wij ons met 

 moeite eenen weg tusschen ruwe lavablokken en bereikten daarop eene 

 kleine vlakte , die door eene keten van kegelvormige zandheuvels van 

 eene bruine of zwarte kleur omgeven was. Slechts met de grootste 

 inspanning gelukte het ons deze over te klimmen , want bij eiken tred 

 tusschen de vergruisde slakken , die het zand verraderlijk verborg , 

 zakten wij er tot aan de knieën toe in. Aan hunne westelijke zijde 

 breidt zich weder eene vlakte uit , die wij tegen negen uur bereikten , 

 en welke zich ons overal vertoonde in het sneeuwkleed des winters , 

 alleen met uitzondering der zwarte lavastroomen, die daaruit scherp 

 afstekend te voorschijn kwamen. 



Op dat punt zagen wij weder voor de eerste maal den bovensten 

 kegel des vulkaans geheel onbedekt ; hij is hier zigtbaar van zijnen 

 krater af tot aan den voet toe , die den noordelijken rand der vlakte 

 begrenst. Deze laatste is omstreeks een half uur lang en iets minder 

 breed , verbindt de meer genoemde Silla Velluda met den vulkaan , 

 en o'eeft gelegenheid om op eenige plaatsen de lavastroomen te meten , 

 welker loodregte hoogte boven de ijskorst , waarop men staat , 20 

 tot 80 voeten bedraagt. 



De eenzamheid van dit oord is waarlijk akelig , want met uitzon- 

 dering der uit den krater opstijgende rookwolken bespeurt het oog gee- 

 nerlei beweging , geen spoor van dieren of planten , die leven in 

 deze dorre woestenij brengen. De bevrozen sneeuw der vlakte , die 

 hier en daar tot waar gletscherijs overging, de lava's, die als zwarte 

 slangen daardoor heen kronkelden , de bruine slakken waarop wij stonden , 

 de geweldig groote, steile wal der Silla met hare verstijfde ijsmassa's, 

 de graauwe kegel des vulkaans digt bij ons , de afwezigheid van elk 

 dier en zelfs der korstmossen , die anders het gesteente der hoogste 

 bergen versieren , verbreidden , in weerwil van den wolkenloozen hemel 

 en de vriendelijke morgenzon, over dit tooneel iets schrikkelijk 

 duisters. 



Gelijk te voorzien was , miste dit zijne werking niet op mijne beide 

 raedgezellen. De serra, die, naar het thans scheen, het plan om 

 tot aan den krater op te klimmen slechts voor scherts had gehouden^ 



