DE VULKAAN VAN ANTUCO IN CHILI. 239 



weigerde verder te gaan , maar beloofde mij daar te blijven en mijne 

 terugkomst af te wachten , waaraan hij niet scheen te gelooven. Zijn 

 goede hart gaf hem allerlei beden en vermaningen in , om mij terug te 

 houden van eene in zijne oogen al te gewaagde onderneming. Zonder 

 daarop verder te antwoorden zette ik den weg alleen voort , daar ook 

 mijn bediende , die mij van de kust tot hiertoe vergezeld had , stilzwij- 

 gend, maar toch beschaamd, het voorbeeld van de serra volgde. In- 

 tusschen scheen echter na eenige overweging de vrees van hem geweken 

 te zijn, want een kwartier uurs later zag ik hem zijwaarts van mij 

 rustig voortklimmen , nadat hij te vergeefs beproefd had mij in eene 

 regte lijn te volgen. De naar beneden rollende steenen hadden hem 

 gedwongen eenen anderen weg in te slaan, en wij ontmoetten elkander 

 eerst weder aan den rand des kraters. 



De beklimming was echter niet half zoo gemakkelijk, als zij mij op 

 eenigen afstand had toegeschenen; de helling van die zijde des bergs, 

 hoewel minder steil dan in andere rigtingen , bedroeg toch nog om- 

 streeks 50" , en slechts door zich met de handen vast te klemmen kon 

 men op vele plaatsen zich voor het terug rollen behoeden. Een hin- 

 dernis, welker bestaan vroeger volstrekt niet vermoed was, deed zich 

 op in het gletscherijs , hetwelk den geheelen kegel overdekte en hem 

 onbeklimbaar zoude maken , had niet het grind , de slakken en de 

 asch, die gestadig van boven afvallen, het ijs op hunne beurt van een 

 soort van deksel voorzien, waardoor het gevaar van te struikelen eenigszins 

 verminderd wordt. Hij die van uit Antuco den vulkaan ziet, zal wel 

 nooit op de gedachte komen, dat die zwarte kegel, welke slechts op 

 eenige punten nabij de spits sneeuw schijnt te dragen, door eenen 

 gletscher van onbekende dikte omgeven wordt. Het zand, dat tamelijk 

 verwarmd uit den rookwolk des kraters valt, hecht zich aan het ijs en 

 vormt zoo eene duimdikke korst daarover. 



Veel gevaarlijker is een ander verschijnsel. Op den hoogsten top 

 des bergs liggen te midden van het bewegelijke zand talrijke losse 

 slakken,, waarmede de stormwind zijn spel drijft. Komen deze nabij 

 den rand, dan rollen zij met verbazende snelheid langs de steile zijde 

 af, en deze snelheid neemt al voortrollende zoozeer toe, dat zij ten 

 laatste in verre sprongen door de lucht gieren en niet zelden geheele 



