240 DE VULKAAN VAN ANTUCO IN CHILI. 



stapels van groote stukken, waarmede zij toevallig in aanraking ko- 

 men in beweging brengen. Gelukkig was de morgen stiller dan de 

 nacht en dien ten gevolge ontmoetten wij slechts weinige van zulke 

 rondvlieo-ende steenen, die, meerendeels zonder schade te doen, over 

 ons heen vlogen, terwijl slechts de kleinere naar beneden rollende 

 brokken ons noodzaakten van tijd tot tijd op zijde te wijken. Intus- 

 schen werden wij beiden eenige malen op eene gevoelige wijze getrof- 

 fen , en mijn bediende werd gekwetst , toen hij een dezer voorbijvlie- 

 gende steenen trachtte te ontwijken en hierbij uitgleed en viel. 



Na een half uui- klimmens werd de verdunning der lucht merkbaarder, 

 want te gelijk met een vreemd gevoel van krachtverlies nam de moeije- 

 lijkheid der ademhaling toe , en terwijl het aanvankelijk bij elke vijftig 

 schreden noodig was te rusten, moest dit later na elke vijftien schreden 

 gedaan worden. De laatste tweehonderd voeten des kegels kostten een 

 kwartier uurs, zoo steil was de helling en zoo bezwaarlijk de adem- 

 haling. Hierbij voegde zich nog de plaag van den dorst, welke hier 

 niet te stillen was, want ofschoon de poging om ijs in eenen beker 

 te doen smelten gelukte, zoo bleek het water echter ondrinkbaar te 

 zijn, daar de fijne lava-korrels, die er in gemengd waren , er den smaak 

 van zwavelzuur ijzer aan hadden medegedeeld. 



Hoe meer nabij wij den krater kwamen, des te vreeselijker werd 

 het hevige beven des bodems , en op het laatst vielen wolken van heet 

 zand op ons, toen de wind de rookzuil des kraters toevalligerwijze 

 juist in onze rigting di-eef. De steilheid des bodems en onze vermoeid- 

 heid deden ons meermalen vallen en onze handen bloedden , toen wij den 

 top bereikten. Hij was te steil, dan dat wij hem voor onze komst daarop 

 hadden kunnen overzien, maar zijne nabijheid werd ons verkondigd 

 door de dunne rookzuilen, die overal tusschen het zand opstegen, en 

 door de warmte van den bedriegelijken bodem, welke ons echter wel- 

 dadig toescheen, nadat wij uren lang over sneeuw en ijs gegaan waren. 

 Na eene onophoudelijke inspanning gedurende drie uren hadden wij 

 eindelijk het doel van onzen togt bereikt; wij stonden als de eerste 

 menschen, die iramer eenen vulkaan van Chili beklommen hadden , 

 slechts weinige schreden van den krater verwijderd. Maar onze zege- 

 praal was van korten duur, want weldra vonden wij onze standplaats 



