DE VULKAAN VAN ANTUCO IN CHILI. 241 



te heet, en de dikke dampwolken werden door den wind zoo zeer naar 

 ons toegedreven, dat wij ons slechts, door ons op den grond te wer- 

 pen , voor verstikking konden bewaren. Wij gingen eenige schreden , 

 maar waren weder genoodzaakt ons neder te werpen, totdat het ons 

 eindelijk gelukte den noordelijken rand te bereiken , waar wij door den 

 wind, die naar den krater toe woei, beschut werden voor de dampen, 

 die daaruit oprezen , en voor de steenen , die stootsgewijze met groot 

 geweld naar boven geworpen werden. 



De top van den vulkaan bestaat uit eene kleine , cirkelvoi-mige vlakte , 

 in welker midden zich een tweede afgeknotte kegel verheft , die, ver- 

 gelijkbaar bij een ringvormigen wal, den eigenlijken krater omgeeft, uit 

 eene massa van losse lavastukken bestaat, ongeveer vijftig voet hoog 

 is, maar zoo steil, dat men slechts met handen en voeten klimmende 

 zijnen bovensten rand bereikt. Daar ter plaatse echter minder aan gevaar 

 blootgesteld dan vroeger aan de zuidzijde, waren wij in staat met meer 

 rust onze blikken op het voor ons liggende tooneel te slaan. Onmiddel- 

 lijk voor onze voeten daalde de binnenwand des kraters loodregt naar 

 beneden. De bovenrand, waarop wij ons bevonden, was slechts acht 

 voet breed, en de gevaarlijkheid der standplaats veroorloofde niet anders 

 dan liggende in de geheimvolle diepte te blikken. De rotsmassa's 

 vertoonden zich met de bontste kleuren vei'sierd; aan de bruine wanden, 

 waaraan duidelijk lagen te onderscheiden waren, schitterden breede 

 streepen van oude, vermiljoen-roode lava's, waarover zich op hunne 

 beurt glinsterend zwarte draden dan eens loodregt , dan weder netsgewijs 

 verbreidden. De naar binnen springende rotshoeken waren beladen 

 met oranjegele massa's (zwavel), die dan eens zich als korsten, dan 

 weder als trosvormige stalaktiten vertoonden of ook wel netvormige 

 teekeningen op den donkeren achtergrond vormden. Op den uitersten 

 rand des kraters treedt zwavel in nog zonderlinger gedaante op, 

 namelijk als kleine lancetvormige gele blaadjes, die op eenen 

 dunnen steel zitten en , daar zij gezellig , loodregt nevens elkander 

 staan, op eene inderdaad bedriegelijke wijze aan jonge plantjes her- 

 inneren. 



De krater, welken wij in die oogenblikken , wanneer een gunstige 

 wind de dampen naar ter zijde joeg , in zijn geheel konden overzien , 

 1858. 16 



