242 DE VULKAAN VAN ANTÜCO IN CHILI. 



scheen weing meer dan dertig vademen diep te zijn. Op zijnen bodem 

 bevond zich een bruin gekleurde heuvel en ter weerszijde daarvan de 

 monden van twee veel diepere kloven, waaruit rook en damp opste- 

 gen. De grootste hoeveelheid daarvan kwam echter uit eene zijde - 

 lingsche opening van den loodregten binnenwand. Deze opening had 

 eene eironde gedaante, en daarover verbreidden zich zuilvormige ver- 

 lengselen der bovenste lavalagen en andere op stalaktiten gelijkende 

 vormen op zulk eene wijze , dat zich bij den eersten blik daarop de 

 vergelijking met een gothisch venster van reusachtige afmetingen onwil- 

 lekeurig opdrong. 



In den krater af te dalen verboden zoowel de rook als de loodregte 

 wanden, die hem omgeven. Het gelukte mij echter, ofschoon niet 

 zonder groot gevaar, langs den geheelen kraterrand, alleen met uitzon- 

 dering eener kleine spleet daarin, om te loopen, en daardoor zijnen 

 omvang op ongeveer 600 schreden vast te stellen. De opening is ech- 

 ter niet geheel cirkelrond , maar de middellijn van oost naar west is 

 de langste. De zoo even genoemde spleet bevond zich op de noord- 

 zijde ; hare breedte bedroeg twintig schreden en zij bevatte gloeijende 

 lava. Deze komt echter ook nog op andere punten uit het inwendige 

 des bergs. Zijn top daalt namelijk wel is waar naar alle zijden zeer 

 steil naar beneden, maar naar het noorden bijna loodregt, en daar 

 ter plaatse, ongeveer 800 voeten onder den eigenlijken kratermond, 

 bevinden zich de wijde openingen, waaruit de stroomen van lava lang- 

 zaam vloeijen, welker gloed reeds op eenen afstand van twintig mijlen 

 waarneembaar is. 



Een opmerkelijk verschijnsel biedt de verschillende geaardheid der 

 dampen aan, welke uit den krater naar buiten di-ingen en met groote 

 regelmatigheid elkander afwisselend opvolgen. Terwijl wij op den 

 bovensten kraterrand vertoefden, grepen twee dier uitbarstingen plaats , 

 welke wij reeds meermalen gedurende de beklimming hadden verno- 

 men, en die gepaard gingen met eene sterke schudding van den bodem. 

 Eene groote hoeveelheid blaauwzwarte rook drong uit de spleten in 

 het binnenste des kraters naar buiten en steeg in kronkelenden loop 

 doch zonder geruisch, naar boven. Deze rook verspreidde eenen onaan- 

 genamen zwaveligen reuk en prikkelde tot hoesten. Dan ontstond eene 



