246 DE VULKAAN VAN ANTUCO IN CHILI. 



eenige waarnemingen, voor zoover deze bij een geheel gemis van phy- 

 sische werktuigen doenlijk waren. De dorst kwelde ons beiden in den 

 hoogsten graad , en wij konden dien niet lesschen , want ook de heldere 

 ijskegels , die aan de grootere blokken hingen, bezaten, in den mond 

 genomen , den walgelijken inktsmaak , die aan alles rondom den krater 

 eigen is. De weinige levensmiddelen , die mijn bediende op den grond 

 had gelegd , waren door zandkorrels getroffen , waardoor zij geheel onbruik- 

 baar waren geworden, daar ook zij denzelfden smaak hadden aangeno- 

 men. Echter waren honger en dorst van geringe beteekenis, in ver- 

 houding tot het ons dreigend gevaar , wanneer de wind mogt veranderen 

 of een onweder plotselijk opkomen, eene overweging die ons tot den 

 terugtogt aanmaande, nu het hoofddoel, de inzameling van lava's, 

 bereikt was. 



Wij zetten ons derhalve op een paar der rotsblokken neder , die 

 overal verstrooid liggen, ten einde door eenige rust nieuwe krachten 

 te verzamelen en nog eenen blik op de ons omringende woeste natuur 

 te slaan. 



Het uitzigt is onmetelyk ver , maar niet schilderachtig. Wel is waar 

 overziet men Chili van Talca af tot Villarica toe , derhalve eene 

 uitgestrektheid van vijf breedtegraden, doch het beeld heeft te veel 

 van eene landkaart, om schoon te heeten. De bijzonderheden verdwij- 

 nen , en juist de onmetelijkheid der ruimte , waarin de blik zich ver- 

 liest, is er verre af van eene aangename uitwerking op den beschou- 

 wer te hebben. De contrasten, die van de spits der zuideuropeesche 

 vulcanen het oog treffen, vallen hier weg. De berg van Antuco ligt 

 te midden van eene woeste en eenzame bei-gstreek, want het dun 

 bewoonde dal , het eenige , waar in een verren kring menschen leven , 

 verdwijnt tusschen de kale bergen van geringere hoogte en den met 

 een sneeuwkleed bedekten reus (de Silla Velluda) , welken nog nimmer 

 de voet eens stervelings beti-ad. Het geheele tooneel vertoont zich ern- 

 stig en grootsch , maar op eene wyze welke den beschouwer beangstigt 

 en alle spel der verbeelding verbiedt. Onmogelyk zoude het zijn de 

 gewaarwordingen te beschrijven , die op de kruinen der Andes den 

 eenzamen beklimmer aangrijpen , wanneer hy tot boven de streken is 

 doorgedrongen, waarin de ligte zomerwolkjes gewoonlyk zweven, en 



