DE VULKAAN VAN ANTÜCO IN CHILI. 251 



lieden van Antuco verwierf zij mij het minder welkome aanzien , dat 

 onder bijgeloovige menschen dengenen ten deel valt, van wien men het 

 er voor houdt, dat hij magt bezit over dingen, die een gewoon ster- 

 veling liefst ontwijkt. Het duurde na mijne terugkomst in het dorp 

 verscheidene dagen eer mijne bekenden weder den vroegeren vertrou- 

 welijken toon aannamen, en belagchelijk genoeg was het toen zelfs 

 een landman , na eene lange zijne vrees voor mij verradende inleiding 

 en het aanbieden van eenige hoenders als offer , mij ten slotte verzocht 

 om eenige dagen droog weder, ten einde zijn oogst binnen te halen. 

 Voor den Chileno is trouwens de vulkaan, niet minder dan voor 

 den koperkleurigen wilde, een voorwerp van bijgeloovigen schrik. 

 Ofschoon een Christen en trotsch van het te zijn, plaatst de inwoner 

 van zuidelijk Chili in de vulkanen den zetel van het onderaardsche gees- 

 tenrijk. De daarin rollende donder verkondigt hem, naar zijne meening , 

 den aantogt der vijandelijke Indianen, en de arme landlieden brengen 

 hunne have en huisgezin naar ontoegankelijke oorden, wanneer zij de 

 stem dezer helsche magten hooren. De Indiaan wijst aan den nukkigen 

 geest, dien hij Pillan noemt , de vulkanen als woonplaats aan , en menigeen 

 meent, dat de krater de ingang is tot de wereld aan gene zyde des 

 grafs. Voert hem een rooftogt langs zulk eenen berg, dan houdt hy 

 op en keert zich ernstig naar den zwarten kegel, om onder een zacht 

 gemurmel aan den dreigenden bewoner der onderwereld het een of 

 andere van zijne beste bezittingen ten offer te brengen; en dikwerf 

 bemerkt men dat de Indianen , zelfs wanneer zij zich op veiligen 

 afstand bevinden , toch ter verzoening den tabaksdamp naar den 

 vulkaan toe blazen. Dondert het echter op eene ongewoon he- 

 vige wijze in het binnenste des bergs , stijgen dikke wolken uit 

 den krater op , dan staakt de Indiaan zijnen togt en keert terug. 

 Zyne godheid is op hem vertoornd en een wis verderf dreigt den 

 halstarrigen die deze waarschuwing in den wind slaat. 



Wanneer volken, die op eenen nooit rustigen bodem en in het 

 gezigt van tah-ijke vulkanen geboren zijn, zulk een bijgeloof koeste- 

 ren, dan is dit een bewijs van de grootschheid der verschijnselen, 

 die zelfs de verbeelding van den stompen wilde bezig houden en 

 waarvoor geene gewoonte hem onverschillig maakt." Hg. 



