DE HONIGDAUW 



) 



DOOR 



P. HARTING. 



Er zijn verschijnselen, die zoo alledaagsch zijn, dat ieder hen kent 

 of althans meent te kennen, omdat hij hen meermalen heeft waarge- 

 nomen, maar welker oorzaak daarom toch nog geenszins zoo algemeen' 

 bekend is, zelfs niet bij hen, die zich natuurkundigen noemen. Zulk 

 een verschijnsel is de honigdauw. Vermoedelijk heeft wel elk onzer 

 lezers meermalen op de bladeren van vele planten het met dien naam 

 aangeduide kleverige vocht gezien , dat dan eens als kleine spikkels, 

 dan weder als grootere en glinsterende plekken daarop voorkomt , en 

 in vele gevallen zelfs die oppervlakte geheel als een vernis overdekt, 

 soms ook wel iu groote droppels daarvan afdruipt. Vanwaar nu dit 

 vocht? Valt het als een regen uit de lucht? Is het, zooals de oude 

 PLiNius zich uitdrukte, «een soort van hemelzweet, een sterrenspeek- 

 sel , een zuiveringsvocht der lucht ? " Of zouden het ook inseklen kun- 

 nen zijn, die dit honigsap hebben aangevoerd? Of wel zijn het de 

 bladeren zelve, uit wier binnenste het sap naar buiten zweet en zoo 

 zich aan hare oppei-vlakte verbreidt ? 



Ik stel mij voor deze vragen hier kortelijk te beantwoorden. 



Het bedoelde vocht draagt den naam van honigdauw met volle regt , 

 want het smaakt zoet en bevat in werkelijkheid suiker. Reeds dit is 

 voldoende om te doen zien, dat het niet op de wijze van een waren 

 regen uit den dampkring kan gevallen zijn, want suiker is altijd een 

 voortbrengsel van een bewerktuigd wezen , van eene plant of van een 

 dier. Bovendien , wanneer men ziet , hoe aan sommige boomen ook 

 die bladeren, welke diep verscholen liggen en voor eiken zwakken 

 regen door het overhangende loof en takken beschut zijn, even sterk 

 1858. 17 



