DE HONIGDAUW. 259 



Wanneer men echter de geschiedenis der wetenschap raadpleegt , 

 dan heeft men meermalen gelegenheid op te merken, hoe er een soort 

 van streven bestaat bij de beoefenaars der verschillende vakken van 

 natuurwetenschap , om feiten , welker oorzaken men meent niet ten volle 

 te kennen, tot het bijzonder eigendom te maken van den kring van 

 natuuronderzoekers , waartoe men zelf behoort. Nog altijd geldt min 

 of meer, met eene kleine variante, het gezegde van fontenef-le : »/i 

 semble qu'autant qu'ils peuvent , ils transforment tout en ce qu'ils ainient 

 Ie mieux-' De scheikundige zal het eerst deuken aan scheikmidige 

 oorzaken ; de physicus vermoedt , dat er physische krachten in het spel 

 zijn; aan den plantkundige komen het eerst planten, aan den dier- 

 kundige dieren voor den geest. Bij het zoeken naar de onbekende 

 oorzaak zal elk hunner natuurlijk het liefst uitgaan van de hem het best 

 bekende zaken, en welligt geneigd zijn met eenig mistrouwen de uit- 

 komsten aan te hooren, welke anderen, die geen vakgenooten zijn, ver- 

 meend hebben uit hun onderzoek van hetzelfde feit te moeten afleiden, 

 mogelijk wel, omdat hij zich min of meer bewust is, zelf niet geheel 

 vrij te zijn van bovengenoemde menschelijke zwakheid, en er reeds 

 daarom ook anderen van verdacht houdt. 



Zoo alleen laat het zich verklaren , hoe , in weerwil van de stellige 

 zekerheid , waarmede vele uitstekende entomologen het ontstaan van 

 den honigdauw aan bladluizen en aan bladluizen alleen toeschreven , 

 er toch nog altijd scheikundigen, natuurkundigen en plantkundigen ge- 

 vonden werden, die deze uitspraak niet wilden aannemen, maar in- 

 tegendeel de oorzaak elders zochten. 



MoNCKE , ofschoon erkennende , dat hem de zaak niet regt helder 

 is , roept den invloed eener bijzondere weersgesteldheid in ; liebig 

 houdt het er voor , dat in de bladeren een ziekelijk scheikundig proces 

 plaats grijpt , ten gevolge waarvan het zoete vncht op de oppervlakte 

 der bladeren naar buiten treedt ; en nog voor weinige maanden verkon- 

 digde UNGER in de keizerlijke Akademie te Weenen , bij gelegenheid 

 dat hij de uitkomsten van eenige onderzoekingen over den honigdauw 

 mededeelde , dat het hem hoogst waarschijnlijk vborkwam , dat deze 

 gevormd wordt door eene afscheiding der bladeren zelve. Hij voegt 

 er echter bij , dat het hem niet gelukt is het verschijnsel bij zijn 

 eerste ontstaan gade te slaan. 17^^ 



