262 DE HONIGDAtrW, 



nadere beschouwing bleek , dat aan de ondervlakte van schier elk blad 

 dezer boomen zich een grooter of kleiner aantal ongevleugelde en ge- 

 vleugelde individu's bevond der bladluissoort , die onder den naam 

 van Aphis Tiliae lin. bekend is. Zij zijn twee tot drie millimeter 

 lang , en hun eirond Ugchaam is geel met zwarte of donkerbruine 

 streepjes en vlekjes. Bij eene geringe drukking treedt dadeüjk een 

 droppeltje helder vocht uit het achterlijf te voorschijn, maar dit ge- 

 schiedt ook van tijd tot tijd van zelf , waarbij het diertje zijn achter- 

 lijf opligt , dat is — daar het tegen de ondervlakte van het blad 

 aan zit, — benedenwaarts buigt en zoo het droppeltje doet vallen op 

 de bovenvlakte van een daaronder gelegen blad. Werkelijk is het als 

 wist het diertje , dat het zorg moet dragen het kleverige vocht 

 van de ondervlakte , waarop het woont , verwijderd te houden , ten 

 einde in zijne b'ewegingen niet belemmerd te worden. Die onder- 

 vlakte , zijne weide , houdt het volkomen rein en laat zijne uitwerpse- 

 len , dat is het heldere zoete vocht , hetwelk het overblijfsel is van 

 het door de zuigsnuit in het darmkanaal gebragte sap des blads, naar 

 beneden vallen. Ziedaar de eenvoudige reden , waarom dit vocht zich 

 alleen op de naar boven gekeerde oppervlakte der bladeren verzamelt. 

 Wel verre dat de bladluizen het zouden opzoeken* om er zich mede 

 te voeden, is het eene voor hen nuttelooze , ja schadelijke stof, waar- 

 van zij zich ontdoen en waarmede zij zooveel mogelijk trachten niet 

 meer in aanraking te komen. 



Hiermede is nu de vorming van den honigdauw op de bladeren 

 van de boomen, waarop de bladluizen zelve wonen, genoegzaam ver- 

 klaard. Wat nu de nederzetting daarvan op planten betreft , die hun 

 niet tot woonplaats verstrekken, zoo kan men ook hiervan gemakkelijk 

 rekenschap geven. In zulk eene kolonie van bladluizen komen , gelijk 

 reeds boven gezegd is, behalve de ongevleugelde, ook gevleugelde in- 

 dividu's voor, die zich derhalve van den boom, waarop zij eigenlijk 

 jeven, verwijderen kunnen en in de lucht rond zweven. Ook uit het 

 achterlijf van zulke gevleugelde bladluizen ziet men van tijd tot tijd 

 een droppeltje van hetzelfde heldere vocht naar buiten treden. Dit 

 droppeltje valt echter niet dadelijk af, maar stijgt op tusschen de in 

 eene schuinsche rigting geplaatste vleugeltjes, welker uiteinden, wan- 

 Heer het diertje in rust is, tegen elkander aanliggen. Het droppeltje 



