f 



DE HONIGDAUW. 263 



maakt echter de vleugeltjes niet nat, of — gelijk men het in de phy- 

 sica noemt, — deze bezitten geene adhaesie voor het zoete vocht, 

 maar in de wigvormig toeloopende ruimte tusschen de vleugeltjes 

 dringt het door, totdat het weder aan den rand te voorschijn 

 komt en dan afvalt, of, wanneer het diertje begint te vliegen, afgeschud 

 wordt. Het schijnt echter dat deze diertjes , ook gedurende de vliegen- 

 de beweging in de lucht , nog van tijd tot tijd hetzelfde vocht ontlasten. 

 Dit althans meen ik te moeten besluiten, vooreerst daaruit, dat, ofschoon 

 er nagenoeg geen wind was, er nog di-oppels honigdauw vielen op 

 plaatsen, die vier tot vijf ellen verwijderd waren van de plek, waar 

 deze regtstreeks uit het loof der boomen hadden kunnen nedervallen, 

 en ten tweede uit de omstandigheid, dat het achtei-lijf der op eenigen 

 afstand van de boomen uit de lucht vallende bladluizen merkelijk dim- 

 ner was dan dat van diegene , welke aan de bladeren werden aangetroifen. 

 Het kan ook bijna niet anders , of bij de tot het vliegen vereischte 

 spierbeweging moet het achterlijf gedi-ukt worden en zoo het 

 ^daarin bevatte vocht naar buiten worden gedreven. Er zijn wel is 

 waar bladluizen (de groote Pemphigus Bumeliae schbk. , volgens kaltbn- 

 bach) die het honigsap uitspuiten en het zoo tot op eenigen afstand 

 werpen , doch het is mij niet gebleken dat de soort , die wij hier in 

 het oog hebben , dit vermogen bezit. 



De bladluizen, die op eenen boom leven, bedekken derhalve niet 

 alleen de bladeren van dien boom met honigdauw, maar ook die van 

 de zich in den omtrek bevindende planten. Ten einde waar te nemen 

 hoeveel daarvan in een gegeven tijd wel uit de lucht viel, plaatste ik 

 jCene glasplaat op zulk eenen afstand van eenen lindeboom, die eene 

 menigte dezer diertjes herbergde , dat de spitsen der buitenste takken 

 daarvan in horizontale rigting omstreeks drie ellen verwijderd waren. 

 Bij de bestaande windstilte konden er derhalve alleen droppels op val- 

 len die afkomstig waren van in de lucht vliegende bladluizen. In drie 

 uren tijds was de glasplaat zoo digt met deze droppeltjes bezet, dat 

 er zich in eiken vierkanten centimeter 20 tot 25 bevonden, en der- 

 halve op een vierkante palm meer dan 2000. 



Het laat zich derhalve niet meer betwijfelen of de honigdauw is 

 het voortbrengsel van bladluizen. Merkwaardig voorzeker is het dat 

 zulke kleine diertjes in staat zijn eene zoo groote hoeveelheid 



