264 DE HONIGDAUW. 



sap te leveren. Hiervan geven echter twee omstandigheden rekenschap. 

 Vooreerst zyn zij , even als trouwens alle insekten gedurende hunnen 

 groeitijd, buitengemeen gulzig. Vooral geldt zulks van de ongevleu- 

 gelde individu's, waartoe zoowel wijfjes als maskers behooren , waaruit 

 later gevleugelde zullen ontstaan. Uren lang kan zulk eene bladluis 

 onbewegelijk op dezelfde plaats zitten, na met de kleine zuigsnuit 

 de opperhuid van het blad doorboord te hebben , en nu uit het daar- 

 onder gelegen celweefsel het sap oppompende, dat haar tot voedsel 

 dient, en van tijd tot tijd een di-oppeltje lozende van het honigsap , 

 dat haar darmkanaal vult. Als zeker mag men aannemen , dat , even als 

 bij elke spijsvertering , ook het door de bladluizen opgenomen planten- 

 sap in haar darmkanaal zekere veranderingen ondergaat, en vermoede- 

 lijk is daaraan het groote suikergehalte toeteschrijven , dat men als 

 voortgebragt door de omzetting der gom mag beschouwen; want in 

 het sap der bladeren komt suiker wel is waar voor, doch in eene 

 veel geringere hoeveelheid. Ook de mannite kan althans ten deele als 

 zulk een omzettingsproduct beschouwd worden. 



De tweede omstandigheid, die hier in aanmerking komt , is het ver- 

 bazend groot aantal dezer diertjes, dat op zijne beurt wederom het 

 gevolg is van hunne eigendommelijke wijze van vermenigvuldiging. De 

 meeste insekten brengen jaarlijks slechts eene enkele teelt of genera- 

 tie voort. Geheel anders is het met de bladluizen. Reeds onze leeu- 

 wenhoek had ontdekt, dat deze diertjes levende jongen ter wereld 

 brengen; lyonet bevond echter, dat zij, even als andere insekten, ook 

 eijeren leggen ; bonnet toonde aan hoe beide schijnbaar tegenstrijdige 

 waarnemingen met elkander in de schoonste overeenstemming kunnen 

 worden gebragt. Zijne waarnemingen leidden hem namelijk tot de merk- 

 waardige ontdekking: dat gedurende de eerste zomermaanden alleen 

 vrouwelijke bladluizen leven , dat deze levendbarend zijn , dat uit de 

 ter wereld gekomen jongen , nadat deze eene zekere grootte bereikt 

 en zich eenige malen gedurende dien tijd verveld hebben, wederom 

 nieuwe jongen komen, en zoo eene reeks van elkander opvolgende ge- 

 neratiën ontstaan, welker getal verschillend is bij onderscheiden soor- 

 ten, maar bij sommige 9, 12 , 15 tot 17 toe bedragen kan, en dat 

 eerst op het einde van het jaargetijde, in den hei-fst, de laatste gene- 

 ratie uit mannelijke en vrouwelijke individu's bestaat. Eerst dan heeft 



