HET »HARPOENEREN" VAN NUL-PAARDEN. 



Daarover geeft C. J. andersson berigt in zijne Reize in Zuid-Afrika, 

 door de bijna onbekende landstreken Damarns en Orvamhos. Dat de 

 inboorlingen daar kennis dragen van de grondbeginselen der mechanica , 

 leidt hij af uit de volgende wijze, waarop zij te werk gaan bij het 

 verwonden of dooden en vangen van den Hippopotamus. Dit kolossale 

 dier tilt, naar men weet, bij het gaan, zijne korte en zware pooten 

 slechts zeer weinig op, en schuift als het wai-e langzaam door het 

 gi-as en de biezen , wanneer hij aan de oeverkanten der rivieren rond- 

 doolt. Deze eigenschap maakt men zich ten nutte om hem te doo- 

 den. Aan een sterken, dwars loopenden tak van eenen boom , minstens 

 25 voeten boven den grond , hangt men een groot blok hout , dat 

 met steenen bezwaard en van onderen met eenen scherpen harpoen 

 of lanspimt is gewapend, zoodanig op, dat het touw waarmede dit 

 geschiedt , losweg over den gezegden tak wordt geslagen , in eene 

 eenigzins schuinsche rigting naar beneden loopt, aan den voet van 

 den boom, tot op den grond, als het ware bij wijze van een katrol 

 door een wortel-uitsteeksel of anderzins wordt geleid en alsnu, vlak 

 langs den bodem, in het bekende spoor van het Nijlpaard, dwars over 

 zijnen weg wordt uitgespannen en aan de andere zijde van dit spoor 

 vastgemaakt. Bij het voortbewegen van het dier, loopt hij met zijne 

 pooten daartegen , spant alzoo dit touw , trekt het houtblok omhoog tegen 

 den tak en dit valt daarna, op de wijze van eene guillotine , i-egtlijnig 

 naar beneden , op den rug of kop van het dier , dat alsdan , door den 

 harpoen getroffen, ligtelijk ten prooi van den waakzamen jager wordt. 

 {Kosmos, 1858, No. 1, S. 13.) 



V. HT. 



