290 DE CARIBITO. 



wel niet vele tegenwerpingen te duchten heeft. Ook wij wagen het 

 niet eene vlek te werpen op dien heerlijken naam, heer der natuur, 

 doch wij meenen toch eenig regt te hebben om dien glorierijken titel als 

 niet in alle opzigten waar te beschouwen ; wij gelooveu dat er veel is , 

 waarin de mensch geenszins heer der natuur is , waarin zijne magt over 

 het geschapene tot niets gebragt kan worden. Ook het tai'ereel van 

 de menschelijke heerschappij heeft schaduwen , gewoonlijk des te 

 dieper, hoe geringer de voorwerpen zijn, welke die schaduwen doen 

 ontstaan. Wij stellen ons voor in dit opstel eenige dier zaken op te 

 noemen en eenige dier toestanden te schetsen , in welke de mensch 

 geene heerschappij heeft over natuurmagten en integendeel onderworpen 

 is aan invloeden, die het hem vooralsnog niet gegeven is, schadeloos 

 te maken. 



Zie den stoutmoedigen reiziger vertrekken naar het noorden, naar 

 het rijk van eeuwigdurend ijs en sneeuw. Zijne schepen heeft hij met 

 ijzer beslagen, zijn voorraad van brand,stüifen verzekert hein tegen de 

 snerpende koude ; de vacht der dieren maakt zijne kleederen dik genoeg 

 om, zoo gewapend, zijn ligchaam bloot te stellen aan den invloed van 

 eenen dampkring, die in zes maanden geen zonnestraal doorlaat. Als 

 heer der natuur ver.schijnt hij aan die onherbergzame stranden. Maar 

 de stormwind steekt op en stuwt onafzienbare ijsvelden en torenhooge 

 ijsblokken, teregt ijsbergen geheeten, met onweerstaanbaar geweld 

 tegen zijn schip. Het harde hout wordt vermorzeld, de ijzeren banden 

 knappen aan stukken, de voorraad van voedsel en brandstof zinkt weg 

 in de diepte, en als de ongelukkige mensch er in slaagt, al zwem- 

 mende of drijvende op een' mast een ijsveld te bereiken , ziet dan hem 

 daar staan bibberende van koude, hongerig, moedeloos, door ij sbe eren 

 bestookt en .sneeuw etende om zijnen dorst te lesschen. Eene enkele 

 stormvlaag was genoeg om den heer der natuur te doen afdalen tot 

 haren hulpeloozen slaaf! 



Daar daalt de mijnwerker af in de ingewanden der aarde ; door eene 

 naauwkeurige kennis van den aard der bergen , van den loop der aderen 

 en van de ligging der lagen was hij in staat rotsen te ondermijnen , 

 gangen te houwen in het gesteente en loopgraven te vormen in graniet. 



