DE CAKIBITO. 294 



Door kunstige werktuigen brengt hij de delfstoifen naar de oppervlakte 

 der aarde; door wel berekende inrigtingen verdrijft hij giftige gassen 

 en laat de zuivere lucht der bergtoppen stroomen in zijne werkplaatsen; 

 waar dit niet mogelijk is vreest hij toch geenszins den verstikkenden 

 adem van den berggeest: met zijne veiligheidslamp gewapend beziet 

 hij de spelonken en holen des onder aar dsch en rijks. Maar eene niet 

 opgemerkte opening in den wand is allengs grooter geworden , uit eene 

 reeds lang verlatene mijn stroomen schadelijke , brandbare luchtsoorten 

 naar binnen : zij verraden haar aanzijn slechts dan als zij in zoo groote 

 hoeveelheid verzameld zijn, dat bijna de geheele mijn gevuld is. 

 Hoort gij dien vreeselijken knal, voelt gij het schudden van den bodem, 

 en rilt gij op het vernemen van dien kreet uit de diepte? Een mijn- 

 werker ging met zijne lamp in de mijn , vertrouwende daar, even goed 

 als op de oppervlakte der aarde, lucht tot ademhaling geschikt te 

 zullen vinden , en op eens ontvlamt het ingestroomde gas , terwijl de 

 ontploffing het geheele werk vernielt, de ongelukkige werklieden be- 

 gravende onder steenen en rotsklompen. Eene enkele gassoort was 

 genoeg om den heer der natuur te maken tot haren slaaf. 



Doch verlaten wij de zee en de bergen , gaan wij in onze gedach- 

 ten naar het verre westen ; volgen wij den koenen natuuronderzoeker 

 in bosschen en op watei-en, sedert de schepping misschien door geen men- 

 schenoog gezien. Ook daar toont de mensch heer der natuur te zijn ; 

 's nachts als de beer of de jaguar rondom zijne legerplaats huilt en loert 

 op prooi , legt hij vuren aan en houdt het roofdier van zich af ; als de 

 woeste bufiel met dreigende horens brullende van woede op hem aan- 

 draaft, schiet hij hem neder met een weinig lood. Als het onge- 

 baande woud geen einde heeft voor zijn gezigt en de hemel met zwarte 

 wolken bedekt is, zoodat hij geene hemellichten kan waarnemen, wijst 

 ook hem, gelijk den zeeman op de baren, het kompas den weg. Ja 

 groot is ook de mensch, zelfs daar waar alles groot en heerlijk is. Hij 

 weet de vruchten te verkrijgen van de reuzen des wouds ; uit den 

 stam des koebooms {Galadodendrum ulile) haalt hij het voedzame, 

 melkachtige sap ; uit den bast der kinaboomen bereidt hij zich een 

 geneesmiddel tegen eene het ligchaam ondermijnende ziekte. Herten 

 en antilopen voorzien hem van dierlijk voedsel , of hij zoekt het uit 



19* 



