DE CARIBITO. 297 



van dieren en menschen. Niet alleen dat hij zwemvogels de pooten 

 afbijt , maar zelfs de mensch is niet veilig voor zijne tanden. Overal 

 waar hij gevonden wordt is het baden onmogelijk, en gevolgelijk mag 

 men hem in een klimaat, waar de veelvuldige steken der muskieten 

 en de aanhoudende huidprikkeling het gebruik van een bad zoo nood- 

 zakelijk maken, onder de grootste plagen rangschikken. Een dier 

 of vogel, in het water vallende of badende, wordt binnen korten tijd 

 door zwermen dezer vischjes verslonden. Badende of zwemmende 

 menschen bijt hij groote stukken huid en vleesch van beenen en dijen. 

 Al is men slechts ligtelijk gebeten, dan is het reeds hoogst moeyelijk 

 het water spoedig genoeg te kunnen verlaten vóór dat men belangrijk 

 vevwond wordt. De Indianen hebben eene groote vrees voor den 

 Umati, en niet weinigen onder hon hebben diepe likteekenen op de 

 dijen en kuiten , als de treurige kenteekenen van vroegere Umati-hee- 

 ten. Volgens lieden, welke door de cariben gebeten zijn, zouden zij 

 zoo snel bijten en hunne tanden zoo scherp zijn, dat het is alsof men 

 met een scheermes gekwetst wordt. Deze vischjes houden zich vooral 

 op bij den bodem der rivieren; doch zoodra er slechts eenige droppels 

 bloed in het water vallen, komen zij bij duizenden naar boven. Op 

 plaatsen waar de rivier zoo helder van water is, dat men den bodem 

 zien kan, ontdekt men somtijds geen enkele caribito, en zou men mee- 

 nen gerustelijk te mogen baden; doch zoodra men tot proef een stukje 

 bloederig vleesch in het water werpt , betwisten in weinige sekonden 

 geheele zwermen van die bloedd(jrstige dieren elkander die prooi. 

 Zij zijn zoo belust op vleesch, dat zij zich zelfs laten vangen met stuk- 

 jes van himne eigene geslachtgenooten. Als men nu dat groot aantal 

 dezer visschen, waarvan de gulzigsten en wreedsten slechts 5 tot 6 

 duim lang zijn , hunne driekantige , scherpe tanden en wijd opengaan- 

 den, uitrekbaren bek in aaimierking neemt, bestaan er wel redenen om 

 op zijne hoede te zijn voor hunnen beet. Acht of tien van deze visch- 

 jes zijn genoeg om eenen mensch doodelijk te verwonden. 



In het reisverhaal van alonzo de herera in 1535 naar de Rio 

 Meta wordt de eerste melding gemaakt van den Umati of vleescheten- 

 den visch van den Orinoko. De soldaten vonden in eene hut eene 

 soort van beenstukken, die de visi!^chers gebruikten om zich voor den 



