KLIMOP. 301 



verzengenden aanblik zijns vaders beschermd werd, en dat naderhand 

 de Bacchanten en ook de vroüjke dichters met klimop om het hoofd 

 liepen; dat de eerste Christenen de lijken hunner afgestorvenen op 

 klimop legden, als het beeld der onsterfelijkheid, en dat eens zeldza- 

 merwijze de getrouwe vriend van een gevallen minister een omgehou- 

 wen met klimop bedekten boom tot devies koos, met het onderschrift: 

 „Zijn val kan mij niet losmaken." 



Maar thans niets van dat alles. Wij geven u toe , dat voltatre 

 ongelijk had, toen hij schreef: Le secret d'être ennuyeux , c' est celui de 

 tout dire. Wij weten gaarne alles van alles ; wij zeggen liever met 

 Mevr. stael: „tout comprendre ce serail tout fardonner " ; en daarom 

 hopen wij , o grijsaard, dat gij het ons vergeven zult, zoo wij thans 

 slechts twee dingen van het klimop vertellen en geen enkel ding meer. 

 Wij zullen namelijk trachten aan te toonen, wat het klimop „niet is," 

 en wat het klimop „is". 



Het klimop is geen woekerplant; het verstikt den boom niet, dien 

 het omstrengelt; een boom met klimop begroeid kan zeer goed in 

 leven blijven. Dit is voor mij niets nieuws ; ik ben in de gelegen- 

 heid, dit dagelijks te kunnen opmerken. Ik heb heerlijke pruimen 

 gegeten van een boom, die van onder tot boven geheel met klimop 

 bekleed was. Maar ik ben jong; mijn oordeel is misschien nog niet 

 gevormd, mijne getuigenis heeft geen gezag, ik heb nog titel noch 

 aanbeveling. Welnu, al is mij ook niets vernederender en langwijli- 

 ger dan anderen na te praten of te schrijven, om u te believen, 

 waarde grijsaard, zal ik woordelijk mededeelen wat m. le Comte agcjil- 

 LON, de Totilon , délégué de la Société impériale d'acclimatation et des 

 Sociétés d'horticuUure (zijn titel en aanbeveling naar genoegen ?) in een 

 der laatste afleveringen van het tijdschrift Cosmos berigt. 



„Ik bezit op mijn landgoed te Eygoutier bij Toulon (Var), vijf of 

 „zes opgaande plataanboomen , meer dan veertig jaren oud, die geheel 

 „en al met klimop bedekt zijn, bijna tot aan de toppen der hoogste 

 „takken, die zich in het luchtruim verliezen. Deze platanen zijn bij- 

 „ zonder krachtig en schijnen hoegenaamd niet te lijden van het groe- 

 „nende harnas, dat hen knellend omsluit. Bovendien heb ik een 

 „moerbezieboom, die nog ouder is en wiens stam eveneens door een 



