302 ' KLIMOP. 



majestueuzer! klimop bedekt is, en die niettemin leeft en tiert, alsof 



het niets was. Elk jaar zien wij het klimop op deze boomen met 

 „ zaden omhangen , waarop de merels en andere fijngebekte vogels 



gretig azen. Maar het wonderlijkste van alles is een houtige klim- 

 „opstam, die door een anderen klimop bedekt wordt, terwijl beiden 



in de beste verstandhouding met elkander leven." 

 Verdere toelichting en aanvoering van meerdere dergelijke voorbeel- 

 den zijn overbodig, m. Ie Comte aguillon heeft genoeg bewezen, wat 

 het klimop niet is. 



Maar wat is nu het klimop wel? Vader kant zou zeggen: Alle 

 dingen op de wereld en dus ook het klimop , zijn voor ons slechts schijn- 

 vertooningen ; wat zij voor zich zelven zijn, wat elk ding wezenlijk 

 is {Ding an sich) kan onze zwakke rede nooit begrijpen; de voorstel- 

 ling, die wij er van maken, hangt geheel van onze vermogens af en 

 is daardoor bij allen zoo verschillend. Dat is zeer juist gezegd van 

 KANT, maar jonge lieden kunnen moeijelijk voor philozophische hinderpalen 

 blijven stilstaan: zij beklimmen gaarne barricaden, al is het ook langs 

 een langen omweg, en al blijft het doel altijd even ver verwijderd; 

 met teleskopen , mikroskopen , thermo- en barometers trachten zij onver- 

 moeid het doel ten minste eenigszins onder het oog te krijgen en het 

 geheimzinnige «wezen der dingen", de X der wetenschap meer en 

 meer in hun bereik te brengen. 



Wij willen dus thans ook een kleinen aanval wagen, en de weg, 

 dien wij daarvoor kiezen, is ons gebaand door eene mededeeling van 

 een anderen schrijver in hetzelfde Tijdschrift Cosmos. 



De heer millot britlé, de uitvinder van het photographische pistool, 

 leert ons, hoe wij het klimop tot guirlandes en slingers van allerlei 

 houding kunnen doen opgroeijen. 



Men neemt , zegt hij , oude , afgerafelde touwen , die men met een 

 „stevige rasp langs de geheele lengte nog meer uitrafelt en uitpluist, 

 „ en gedurende eenigen tijd , doch zonder dat zij rotten , in een ton 

 „of een vergaderbak met vloeibare mest laat weeken : daarna droogt 

 „ men ze en hangt ze op , zoodanig , dat ze aan het noorden blootge- 

 „steld zijn en hunne uiteinden den grond raken. — Rondom deze uit- 

 „ einden plant men twee of meer klimopplanten , al naar dat het touw 



I 



