MIJNE HERINNERINGEx\ AAN GASPAR 

 GEORGE KAREL REINWARDT. 



DOOR 



C. PRUIJS VAN DER HOEVEN. 



Er zijn menschen, die wij, ook nadat zij gestorven zijn , niet kunnen 

 vergeten. Zulk een mensch was voor mij gaspar george karel 

 REINWARDT. Vraag ik wat het was , dat zulk een diepen , blijvenden 

 indruk op my maakte, dan weet ik naauwelijks wat te antwoorden. 

 Zijne gedaante was onaanzienlijk en droeg alle sporen van eene zieke- 

 lijke kind>chheid, zijne stem miste die welluidendheid, welke het oor 

 streelt en de aandacht boeit. Zijn gang was gebrekkig en onbehage- 

 lijk, in één woord, van alles wat op het eerste gezigt ons inneemt 

 voor onbekenden, bezat hij niets. Maar naauwelijks was men eenige 

 oogenblikken in zijn , gezelschap , of men gevoelde zich tot hem ge- 

 trokken , met elke naauwere kennismaking groeide onze belangstelling 

 en eindelijk kon men niet nalaten, hem te beminnen , die eerst, zoo niet 

 onzen afkeer , dan toch ons medelijden had opgewekt. Wat was er 

 toch in dien mensch, dat niet slechts ons mannen, maar zelfs vrouwen 

 voor hem innam en weldra dat onaanzienlijk voorkomen deed verge- 

 ten? Ik wensch het mijzelven duidelijk te maken en wilde het met 

 u onderzoeken. 



Éénmaal slechts had ik reinwardt gezien vóór zijn vertrek naar 

 Indié , doch te kort en te vlugtig om mij hem levendig te kunnen 

 voorstellen, toen ik te Leiden in mijne tegenwoordige betrekking hem 

 weder ontmoette, en nadere kennis met hem maakte. 



Brugmans had ik gehoord en bewonderd om zijne vele en grondige 

 begaafdheden en wenschte nu ook zijn opvolger te hooren. Hier was 

 eene geheel andere persoonlijkheid. Zijne voordragt had iets vermoei- 

 jends, hetgeen ons even als zijn schrift, onwillekeurig aan zijn uiterlijk 

 deed denken; doch waren wij éénmaal daaraan gewend, dan gevoelden 



