HERINNERINGEN AAN C. G. K. REINWARDT. 313 



wij het , dat zijne redenen bezield waren en werden wij door zijne over- 

 redingskracht geboeid. Intusschen minder in zijne lessen , dan in zijne 

 gesprekken herkenden wij in hem dat enthousiasme voor natuurstudie , 

 hetwelk hij in eene zijner voortreffelijke redevoeringen aan de beoefe- 

 naars der botanie inzonderheid heeft toegekend. Natuurstudie, dat was 

 het, waarvoor reinwardt leefde en werkte: dat dreef hem naar Java 

 en leerde hem die schatten kennen , welke daar voor den natuuronder- 

 zoeker zijn ten toon gespreid. 



Als wy bedenken, dat reinwardt met zyn gebrekkig, zwak, nietig 

 ligchaam geen gevaren ontzag, noch vermoeijenissen of bezwaren telde , 

 dan voorzeker moet men den geest bewonderen, die over zoodanig 

 ligchaam bevel voerde. 



Reinwardt behoorde tot die hoogleeraren, die hun leven lang 

 voortstuderen. De wetenschap vergeleek hy bij een stroom, die onop- 

 houdelijk voortsneh, en dien men spoedig uit het oog verliest, door 

 slechts voor een wijl stil te staan. Zijn leven was eene onafgebro- 

 ken studie, zelfs tot in hoogen ouderdom. Met de litteratuur zijner 

 studievakken was en bleef hij volkomen bekend en zijn rijke boeken- 

 schat wierd gedurig door nieuwe aankoopen vermeerderd. Hoe me- 

 nigmaal heb ik hem over den gang der studiën geraadpleegd , hoe me- 

 nigmaal heeft hij mij met de belangrijkste schriften over chemie en 

 botanie bekend gemaakt, hoe menigmaal van zijne togten op Java ver- 

 haald en die heerlijke tropennatuur beschreven. Want in levendige 

 plastische schildering van die rijke weelderige tropennatuur was hij een 

 meester. Zijne voorstelling had niets van dat gezwoUene , hoogdra- 

 vende , dat niet zelden in anderen hindert ; noch van dat brommende , 

 snoevende in stijl, hetgeen dienen moet om het gewigt van den man 

 van wetenschap te doen gevoelen en den man van waarheid in ver- 

 denking brengt. Eene edele, bijna kinderlijke eenvoudigheid sierde 

 hem en schonk vertrouwen in hetgeen hij sprak , omdat het wie 

 hem hoorde, overtuigde, dat hij zich zelf kon vergeten. Daarbij ver- 

 toonde hetgeen hij sprak en schreef een klassieke tint en kleur, die 

 bewees, dat hem de schriften der oudheid meer dan oppervlakkig 

 bekend waren. 



Reinwardt was niet slechts geleerde, niet slechts natuuronderzoe- 



