TOESTAKD DES LANDS. 



337 



overeind , terwijl haar weefsel zich tafsschen de mergstralen heenslingert , 

 en deze onderling verbindt. Zij zijn kenbaar aan de vele .stippels op 

 den wand , en bevatten soms amylum of andere korrelige stoifen. Dit 

 houtparenchym komt bij verschillende boomsoorten zeer onderscheiden 

 voor. Zeer kennelijk is het bij den eik , waar het niet alleen tot 

 groote groepen vereenigd is , maar ook als smalle banden de hout- 

 cellen vaneen scheidt ; bij den esch omringt het de kleinere vaatcellen ; 

 bij de peulgewassen vormt het hier en daar verspreid staande groepen. 

 De laatste cellenrijen van den jaarring bestaan hoofdzakelijk uit hout- 

 parenchym. 



Het derde bestanddeel van den vaatbundel vormen de vaalcellen of 

 vaten. Deze zijn altijd ruimer dan de overige cellen , bij den eik zelfs 

 tot dertig en meer malen grooter ; en bevatten , behalve in het vroege 

 voorjaar , steeds lucht. Zij zijn regehnatig door het hout verspreid , 

 of tot rijen aaneengeschakeld ; altijd meer bij het begin dan bij het 

 einde van den jaarring. Hoogst opmerkelijk en kenschetsend zijn de 

 teekeningen op de wanden der vaatcellen. Deze zijn als bezaaid met 

 stippels , meestal hofstippels , welke soms verschillen , naarmate de 

 vaatcel aan andere vaatcellen of aan houtcellen grenst. 



Deze vaatcellen, welke in volwassen toestand 

 zich als lange luchthoudende buizen vertoonen, 

 die in de lengterigting van den stam tusschen 

 de houtcellen doorloopen, zijn ontstaan uit boven 

 elkander geplaatste cellen, wier dwarswanden 

 allengs verdwenen zijn. Deze oorsprong der 

 vaatcellen is goed te herkennen , daar meer- 

 malen een deel van dien dwarswand ook in vol- 

 wassen toestand is overgebleven, vooral ter 

 plaatse waai* de cellen met schuinsche vlakken 

 tegen elkander aan gelegd waren. Men ziet dan 

 somwijlen eene ronde opening (zie Fig. 5), zoo- 

 dat van den oorspronkelijken celwand alleen 



Fig. 5. Overlangsche doorsnede van het hout van den lysterbesboom (Sorbus 

 auaiparia) in de rigting van den straal , 250 m. vergroot ; a. houtcellen hier 

 en daar met stippels voorzien; b. gedeelten eener vaatcel, met kleine hofstippels 

 d hier en daar. Overigens een - dunne , onregelmatig loopende spiraaldraad e 

 over den wand; e. ronde doorboring der vaatcel; f. mergstraalcellen ; g, 

 houtparenchymcellen, 22 



