EENE WANDELING TE PAEIJS , 



DOOB 



W. M. LOGEMAN. 



Parijs is de stad der monumenten. Geene andere stad ter wereld 

 bezit zooveel standbeelden, triomfbogen en zuilen, bestemd om het 

 aandenken te vereeuwigen van allerlei menschen , dichters en helden , 

 kunstenaars en staatslieden , of om den voorbijganger te hei-inneren 

 aan de groote daden van zijn voorgeslacht. Sommigen daarvan ver- 

 vullen hun doel , en de daarvoor staande vreemdeling ontbloot het 

 hoofd om de schim of de schimmen te groeten , die hij met het oog 

 der verbeelding daarboven zweven ziet. Andere vereeuwigen voor 

 landzaat en vreemde niets anders dan de grenzenlooze ijdelheid van 

 hem , die ze voor zich zelven oprigtte of oprigten deed. Men behoeft 

 juist geen Nederlander te zijn om te gevoelen dat b. v. de porie St. 

 Denis , door de beteekenis van haar beeldhouwwerk en haar opschrift , 

 niets anders is dan een sterk sprekend beeld van de beuzelachtigheid 

 en kleingeestigheid der menschen in eenen tijd, toen lodewijk XIV 

 aanleiding durfde vinden om zulk een monument voor zich zelven te 

 doen verrijzen in zulk eene onbeteekenende omstandigheid, als de 

 onderwerping van Nederland aan de reusachtige overmagt van hem en 

 zijne verbondenen. Niemand verwondert zich dan ook , dat die poort daar 

 staat, even als of de Parijzenaars , in een aanval van gezond verstand, 

 gepoogd hadden haar op zijde te schuiven, maar het niet verder dan 

 tot een kwart slag omdraaijens hadden kunnen brengen. 



De weg, welken ik nemen wilde met diegenen onder de lezers van 

 het Album der Natuur , die wel de goedheid willen hebben mij op 

 mijne wandeling te vergezellen, leidt ons juist langs dezen veelbetee- 

 kenenden triomfboog. Wij gaan dien voorbij , zonder er lang bij stil 

 te staan , en handelen evenzoo met zijnen op geringen afstand geplaat- 



