EENE WANDELING TE PARIJS. ^87 



En nu willen wij weder verder gaan ; er blijven ons nog de zalen 

 der eigenlijke physika en der uurwerken te zien overig. Maar daar 

 heb ik onvoorzigtig gesproken. Het woord uurwerken herinnert aan den 

 tijd en met schrik bemerken wij , hoeveel uren wij reeds in 't Conser- 

 vatoire hebben doorgebragt. Mijne tot hiertoe getrouwe medgezellen 

 beginnen er vermoeid uit te zien, vermoeid naar het ligchaam en 

 naar den geest. Om niet op het laatst geheel alleen te blijven dwalen, 

 maak ik u mauvais jeu honne mine en stel voor het bezoeken dier zalen 

 uit te stellen tot » eene volgende gelegenheid." Dit wordt aangeno - 

 men en wij vertrekken. Onder het trappen afdalen merkt een mijner 

 begeleiders op , dat thans aan mij de beurt van peinzen schijnt ge- 

 komen te zijn. Maar dit komt, omdat ik bij mij zelven naga, wat wij 

 al zoo hebben gezien , en mij daarbij afvraag , of dit nog al der 

 moeite waardig was, bovenal of de keus der voorwerpen, waarop ik 

 de aandacht mijner wehvillende medgezellen meer bijzonder heb ge- 

 rigt, in staat zal zijn geweest om hun een eenigzins blijvend denk- 

 beeld te geven van die inrigting, waarop Frankrijk met zooveel regt 

 roem draagt , en of zij dus bij die » volgende gelegenheid " mij wel 

 eens weder zullen willen vergezellen? 



De zetter mag hierbij wel een kapitaal vraagteeken plaatsen. 



r 

 f 



\ 



