4 ALBUM DER NATUUR. 



werken, inzonderheid blaauwzuiir en coniïne, vernietigen hdar. KöLiJKER 

 besluit daaruit, dat er in het orgaan geene stof bestaat, die door hare verbran- 

 ding lichtgevend wordt. Dit besluit schijnt echter eenigzins voorbarig en in 

 strijd met de uitkomsten van andere proeven. De mogelijkheid toch bestaat, 

 dat, ten gevolge van den zenuwinvloed, er zekere wijzigingen in het orgaan 

 plaats grijpen , waardoor eene langzame verbranding van eene daar aanwezige 

 zelfstandigheid mogelijk wordt gemaakt. 



KöLLiKER heeft ook het anatomisch maaksel der lichtgevende organen on- 

 derzocht. Hij bevond dat zij kleine zakjes zijn met zeer dunne wanden , welke 

 inwendig gevuld zijn met veelhoekige cellen. Een gedeelte dezer cellen is 

 doorschijnend; deze bevatten eene uit zeer kleine moleculen bestaande massa, 

 die de eigenlijke lichtgevende stof zoude zijn. Andere cellen bevatten daarc-n- 

 tegen uras ammoniae. Tussclien deze cellen, waarvan K. de eersten voor 

 zenuwcellen houdt , vertakken zich tracheen en zenuwtakjes , die hij niel tot 

 aan hun uiteinde vervolgen kon. 



Eindelijk vermeldt K. nog hel feit, dat deze diereu, op het oogenblik dat 

 zij licht uitstraalden, eene zeer gevoelige galvanometernaald vier, vijf en zelfs 

 zeven verdeelingen deden afwijken. 



Hg. 



Eene herroeping. — In het Wetenschappelijk Bijblad van het laatste nommer 

 des vorigen jaargangs , bl. 90, is melding gemaakt van eene ontdekking, die, 

 indien zij wel gegrond ware, voorzeker merkwaardig mogt heeten. Overblijf- 

 selen van het Reuzenherl zouden namelijk tei* zelfder plaats gevonden zijn met 

 voortbrengselen van menschelijke kunslvlijt. Deze overblijfselen, waarvan het 

 voornaamste een eerste halswervel of atlas is , werden bestemd door den 

 Geneefschen hoogleeraar pictet , die zich in de palaeontologie eenen tcregt 

 beroemden naam heefi verworven. Het scheen derhalve dat men de juistheid 

 van het feit niel wel betwijfelen kon. En desniellegenslaande heeft eene 

 dwaling plaats gegrepen, die riCTET zelf ontdekt en in het laatst verschenen 

 September nommer der Bibüolhèque univcrseUe , Arch. gèn. , p. 55 , zich gehaast 

 heeft bekend te maktn , op eene wijze die den eerlijken wetenschappelijken man 

 kenmerkt. 



....»Het voornaamste feit," zegt hij, »hetwelk in het palaeontologisch 

 gedeelte mijner verhandeling is medegedeeld, berust op eene dwaling, die ik 

 mij haast te herstellen. De atlas van het herkaauwend dier, waaruil ik tot de 

 aanwezigheid van het r<euzenlierl besloten had , lieefl vermoedelijk toebehoord 

 aan eene der groole soorten van runderen. Ik had gemeend hem te kunnen 

 bestemmen door eene vergelijking met den atlas van den eland en met dien 

 van het gewone rund. Zijne gelijkenis op den eersten en het groote verschil 

 met den tweeden hadden het voor mij waarschijnlijk gi-maakl, dat hij behoord 



