WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



zeggen van 't afval, van de excrementen of (ie uitscheidingen der teruggaande 

 ontwikkeling van liet andere. [!n eenc nadere ontwikkeling vun deze waarheden 

 behoeven we hier niet te treden.] Hoe waar dit alles nu ook zij , met die 

 scheiJnmcUge tegenstelling kan men echter niet het leven zelf doorgronden. Men 

 moge toch beweren , dat de plantencel en de dierlijke cel uit dezelfde hestand- 

 deelen zijn zamengesteld , de grond zelf, waarom uit eenc cel een dier en niet 

 eene plant ontstaat , laat zich met de ons ten dienste staande hulpmiddelen 

 evenmin aangeven , als de daarin inwonende wet , waarnaar uit eene cel altijd 

 slechts een individu van eene bepaalde soort zich ontwikkelt . . Moeijelijk 

 is 't, een voldoend antwoord te geven op de vraag, of zich eene vaste en on- 

 verplaatsbare grenslijn tusschen planten en dieren laat trekken. Bij de hooger 

 ontwikkelde soorten zijn de onderscheidene kenteekens schier handtastelijk. 

 Alle hoogere dieren zijn voorzien van éen of meer zeer ontwikkelde circulatie- 

 stelsels, die uit veelvoudig vertakte huizen bestaan; daarin loopen de voedings- 

 vochten, het bloed en de lympha, rond. De plant mist elk circulatiestelsel: 

 zelfs de z.g. melksapvaten zijn , zoo als SCHACHT met eene hooge mate van 

 zekerheid heeft geleerd , melksapvoerende bastcellen. In de vaten der dieren 

 worden lymph- en bloedligchaampjes door het geheele organismus rondge- 

 voerd ; slagaderlijk en aderlijk bloed zijn door de fijnste vaatvertakkingen met 

 elkander verbonden; het weefsel ontneemt door diffusie aan het bloed 'wat het 

 noodig heeft. De vaatbundels der plant voeren niet tot een centraal orgaan 

 terug, ze verliezen zich of in het voor ontwikkeling vatbare weefsel van o^en 

 stam- of wortelknop , öf ze verdwijnen in de tanden der bladeren ... Het 

 dier heeft spijsverteringswerktuigen: het neemt de spijzen daarin op, verkleint 

 of ontleedt ze , trekt er de oplosbare stoffen uit en geeft de niet bruikbare 

 ongebruikt weder af. De plant bezit zulke werktuigen niet ; hare worteltjes 

 ontleenen aan den grond in water opgeloste stoffen, hare bladeren onttrekken 

 aan de lucht gas- en dampvormige stoffen. Welk een afstand tusschen een' 

 eik en een raderdiertje , een mikroskopisch wezen met spijsverteringsorganen , 

 circulatie- en zenuwstelsel! En «lesniettemin heeft de ontwikkelingsleer deze 

 klove aanmerkelijk verkleind. Zóo waar is het, dat alleen de ''genetische 

 methode regt behoudt .... In de generatieleer hebben de » zaaddiertjes " eene 

 groote, zeer groote rol gespeeld; men knoopte ten aanzien van den actiis der 

 generatie de meest avontuurlijke gissingen daaraan vast , totdat köllikkr eens 

 vooral de merkwaardige bewegelijke vormingen in het sperma verklaarde te 

 zijn eenvoudig histologische vormeleaienten , die hij zaaddraden noemde en 

 wier ontwikkeling uit cellen door het geheele dierenrijk hij deed kennen. Op 

 eens onidekte men de bewegelijke sporen (zwermsporen) der algen ; wat lag 

 alzoo nader voor de hand , dan de zwermsporen met de zaaddraden te identi- 

 ficeren, en, zoo als unger deed, de plant op het oogenblik der dierwording 

 te betrappen! Daarmede nog niet tevreden, maakte meyep., met het oog op 

 de waargenomene molekulaire beweging der planten , uit de kleinste korreltjes 



