WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



Nieuwe sporen van een viervoetig dier in bonten zandsteen. — Het is bekend, 

 dat voor meer dnu twintig jaren in den bonten zandsteen bij Hiidburghausen 

 voetsporen ontdeivt zijn van een viervoetig dier, waaraan kaüp den naam van 

 Cheirotherium lieeft gegeven. De meeste palaeontologen bonden het dier, waar- 

 van de indrukselen afkomstig zijn, voor een reptiel, vermoedelijk behoord 

 hebbende tot de merkwaardige groep der Labyrinthodonten. Thans heeft men 

 bij Luxeuil (departement der Haute-Saóne) in den bonten zandsteen van Saint- 

 Valbert dergelijke voetsporen ontdekt. Daubrée, die dezelve beschreven heeft 

 {Conipt. rend. , XIV, 6i6) , is echter geneigd daarin de sporen te zien , niet van 

 een reptiel , maar van een zoogdier. De hoofdgrond , waarop deze meening 

 steunt, is, dat de gevonden indrukselen, zoowel van de zool als van de vin- 

 gers , eene korrelige oppervlakte vertoonen , die naar zijne meening , niet wel 

 door de voeten van een kruipend dier kan te weeg gehragt zijn , daar deze aan 

 de ondervlakte óf met kleine schubjes bezet , óf naakt zijn. Daarentegen zoude 

 deze korrelige oppervlakte verklaard kunnen worden door de indrukselen , 

 die de kleine huidtepeltjes maken , waarvan de voetzool van vele zoogdieren 

 voorzien is. 



Wij mogen, bij de mededeeling van dit op zich zelf belangrük feit, echter 

 niet ontveinzen, dat de grond , waarop dat gevoelen van daubrée berust, ons 

 voorkomt veel te zwak te zijn , om daaruit alleen te besluiten tot het bestaan 

 van zoogdieren in dit tijdperk, waarvoor tot hiertoe geen enkel zeker over- 

 blijfsel pleit. Eene gelepelde huid aan de voetzool van Reptiliën is geenszins 

 zulk eene zeldzaamheid als deze schrijver schijnt te meenen , waarvan elk zich 

 bij het beschouwen van die onzer inlandsche padden overtuigen kan. 



Hg. 



Versteeningen in het diluvium van Nederland. — Eene verzameling van petre- 

 facten uit het diluvium van verschillende streken van ons vaderland, bijeenge- 

 bragt door de voormalige commissie ter vervaardiging der geologische kaart 

 van Nederland, is toevertrouwd geworden aan den met roem bekenden Bres- 

 lauschen hoogleeraar ferd. roemer. Deze heeft in het jongst verschenen 

 nommer van het Neues Jahrbuch fiir Mineralogie, Geognosie etc, p. 585 van 

 den jaargang 1857, een verslag gegeven van de uilkomsten van zijn onderzoek , 

 waarvan wij hier de merkwaardigste aanstippen. De talrijke versteeningen uit 



2 



