20 ALBUM DER NATUUR. 



zeventig uren. Het meta:il werd zeer goed afgezonderd. Maar wat is hel? 

 Het kan geen zilver zijn , daar salpelerzuur er geen weri\ing op heeft. In eene 

 agaten mortier nam het metaalglans aan, maar de teruggekaatste kleur is niet 

 die van zilver : zij is geler. Het licht moet derhalve het oorsjironkelijk zilver 

 zoo veranderd hebben, dat het kon blijven bestaan in de tegenwoordigheid van 

 salpeterzuur." 



Ziedaar eene proef, die, zoo zij bevestigd mogt worden, inderdaad zoude 

 doen vermoeden , dat de zonnestralen het vermogen bezitten , hetwelk de fabel 

 aan den lang gezochten steen der wijzen toeschreef. 



Ho. 



Specifiek gewigt van Ozon. — .ANOnFAVS en TAIT hebben getracht het speci- 

 fiek gevvigt te bepalen van h«H ozon. Daar zich dit echter niet zuiver laat 

 daarstellen , maar alleen gemengd met eene groote hoeveelheid gewone zuur- 

 stof en het ozon ook spoedig verandert, wanneer bet boven kwikzilver opge- 

 vangen wordt, zoo was de eenige methode die overbleef, dat men de veran- 

 dering van volume bepaalde , die oznnboudende zuurstof ondergaat , wanneer 

 deze tot 230' vfM'warmd wordt. Haaiiiij bevonden zij, dat steeds vermeerde- 

 ring van volume plaals heeft, en uil de hoegrootheid dezer vermeerdering en 

 het vooraf bepaalde ozongehalte van hel gas berekenden zij , dat het spe- 

 cifiek rrewifft van het ozongas viermaal grooter dan dat van zuurstofcjas is. 

 (Chcm. Gaz. 1857 p 519; Ann. der Chem. u. Phann. CIV p. 128.| 



Hg. 



Sporen van het Cheirotlieriuni. — He mededeeling van daUBRKE , welke wij 

 in ons vorig nonuuer (bl. 9) vermeld hebben , heeft lot eene dergelijke aan- 

 leiding gegeven door l'. (Ikrvais, aangaande dergelijke sporen, onlangs in de 

 omstreken van Lodève gevonden. G. houdt ze echter voor afkomstig van een 

 reptiel uit de groep der Labyrinthodonten. [Cmnpt. rend. , 9 Nov. IK.'j?). 



Hg. 



Phosphorescentie door bestraling. — Het vermogen , dat zeer vele ligchamcn 

 bezitten , om in het duister licht uit te stralen , nadat zij eenigen lijd door de 

 zon beschenen zijn , heeft reeds aanleiding gegeven lot een groot aantal van 

 onderzoekingen. Den lezer, die mogt uitzien naar eene goede zamenstelling 

 van het daaromtrent reeds bekende , verwijzen wij naar de in 1854 te (Itrcchl 

 verdedigde inaugurale Dissertatie van Dr. P. A. bergsma. In de vergadei'ing 

 der Fransche Akademie van 16 November 1857 deelde E. BECgüEREL, die 

 reeds vroeger daarover vele nasporingen had in het werk gesteld , de uil- 



