WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 3j 



is. Zoo b. V. kan het goud, met welk metaal faraday zijne meeste proeven 

 m het werk heeft gestelr!, zich groen, blaauw , rood, violet of purpeikleurig 

 vertoonen, zonder dat deze kleuren afhankelijk schijnen te zijn van de dikte 

 der laag, waardoor het licht gaat. Omtrent de talrijke bijzonderheden door 

 F. gedm-ende den loop zijner proeven opgemerkt en zijne verschillende han- 

 delwijzen om de metalen in zoo dunne lagen te verkrijgen, dat zij doorschij- 

 nend worden , moeten wij naar zijne Verhandeling verwijzen , die geplaatst is 

 in de P/iilos. Transacl. 1857 p. 1 en in het Pkilos. Magaz. 1857, Dec. 

 p. 401 en 481. 



Hg. 



Het zodiakaal licht. - Dit zonderling en tot dusver raadselachtig lichtverschijn- 

 sel aan den hemel is in den laatsten tijd meer bijzonder het onderwerp van onder- 

 zoek geweest van G. JONES, die aan boord van het Noord-Amerikaansche eskader, 

 dat belast was met de bekende expeditie naar Japan, gelegenheid vond het op 

 verschillende breedten gade te slaan en uit zijne waarnemingen het besluit 

 afleidde, dat het zodiakaallicht moet worden toegeschreven aan eenen nevelrin» 

 Hlie de aarde tot middelpunt heeft. Teruggekomen van dezen togt , begaf hij 

 zich , met het bepaalde doel om deze hypothese nader te toetsen , naar Quito , 

 welke plaats door hare nabijheid aan den aequator en de groote doorschijnend- 

 heid van den dampkring, die een gevolg der hooge ligging is, zich voor zulke 

 waarnemingen boven andere aanbeveelt. De uitkomsten van dit vernieuwd 

 onderzoek heeft hij thans bekend gemaakt (Amei-ic. Journal of science 1857, No- 

 vember p. 374). Daaruit blijkt, dat hij in het algemeen zijne hypothese', op 

 vroegere waarnemingen gegrond, bevestigd heeft gevonden. Te Quito zag hij 

 het licht niet alleen aan beide horizonten , maar ook dwars over den hemel heen 

 zoodat het een volkomen lichtenden boog vormde , gaande nabij het zenith van 

 het oosten naar het westen. In dezen boog is het licht het sterkste in de 

 middellijn en neemt ter weerszijden langzaam af. De plaats van grootsle licht- 

 intensiteit is zoo standvastig, dat JONES deze als eene lichtlijn op eene sterre- 

 kaart kon aanteekenen , die bij zijn opstel gevoegd is. Deze lijn tot grondslag 

 nemende, besluit hij, dat de bedoelde ring eene helling van slechts o^^O' op 

 de ecliptica heeft. De lengte der knoopen zoude 62° en 242" bedragen. Hij 

 schat den afstand van dezen nevelring op 100,000 E. mijlen en zijne breedte 

 (30" aan den hemel) op 52,600 mijlen. Verder vermoedt jones , dat deze nevel 

 niet alleen lichtend wordt door terugkaatsing van het licht der zon , maar dat 

 hij ook zelf lichtend is, terwijl hij eindelijk de gissing oppert, of aldaar wei- 

 ligt de oorsprong der aërolithen moet gezocht worden. 



Hg. 



