44 ALBUM DER NATUUR. 



dat eene en dezelfde vogelsoort hare wijze van voeding verandert , naarmate 

 van haren ouderdom en het jaargetijde. De meeste graanetende vogelen zijn 

 insektenetend in hunne jeugd , en worden dit op nieuw op volwassen ouderdom 

 gedurende eiken broeitijd. Men neemt dit zelfs waar bij die soorten , die in 

 het voorjaar en het begin van den zomer de knoppen en jonge bladen verslin- 

 den. Zelfs de wezenlijk vleeschetende roofvogels voegen , naar omstandig- 

 heden , insekten bij hun voedsel. — Over 't algemeen zijn de vogels veel meer 

 nuttig dan schadelijk voor onze oogsten , en zelfs wordt het nadeel , dat de 

 graanetende vogelen ons op zekere tijden toebrengen, bij de meeslen vergoed 

 door de vernieling van insekten op andere tijden. Het is dus van belang 

 deze soorten niet uit te roeijen, maar alleen ze van de oogsten verwijderd te 

 houden, gedurende den tijd wanneer zij er schade aan kunnen toebrengen. 

 Hare uitroeijing zou de ontwikkeling van eene menigte insekten , die veel scha- 

 delijker voor den landbouw zijn, zonder tegenwigt laten. {Comptes rendus 

 Tom. XLVl, pag. 156 en 322.) D. L. 



Vrees der dieren bij aardbevingen. — Naar aanleiding van een berigt van den 

 heer DE castelnau, consul van Frankrijk aan de Kaap de Goede Hoop, aan- 

 gaande schokken eener aardbeving, die aldaar den \i Augustus 1857 gevoeld 

 zijn , en gedurende welke de dieren evenveel ontzetting bleken te ondervinden als 

 de menschen, deelde boussingault mede , dat hij den 16 Nov. 1827 in Zuid-Ame- 

 rika eene aardschudding bijwoonde, die naarzijne schatting 5a 6 minuten duurde, 

 gedurende welke de dieren, die hij waarnemen kon, geene de minste vrees 

 betoonden. » Terwijl de grond schudde ", zegt B. , » had ik gelegenheid ver- 

 scheidene dieren waar te nemen, die zich op een grasveld nabij mijne woning 

 bevonden ; twee geiten bleven op het gras Hggen , twee muilezels gingen voort 

 met grazen alsof de grond onbewegelijk was. Eene kat maakte van de wan- 

 orde in de keuken gebruik om zich van een stuk vleesch meester te maken." 

 Zonder het berigt van DE castelnau en de berigten van andere waarnemers 

 in twijfel te trekken, blijkt uit deze mededeeling van BOUSSINGAULT, dat men 

 niet in het algemeen stellen kan , dat de dieren voor aardbevingen bevreesd 

 zijn , en dat het van tot dusver onbekende omstandigheden moet afhangen , 

 of dat natuurverschijnsel hun al dan niet vrees aanjaagt. (Compt. rend. Tom. 

 XLVI , pag. 248.) D. L. 



Geographische verbreiding der Hottentotten-stammen. — De Hottentotten , wier 

 taal zich met den groeten Zuid-Afrikaanschen laalstam in geen verband laat bren- 

 gen , zijn tot dusver een ethnologisch raadsel geweest. Thans is men tot zóóver 

 gevorderd , dat men vermoedt dat de Hottentotten tol den grooten taaistam behoo- 

 ren, welke de Indo-Germanen, de Semito-Afrikanen en de Egyptenaren omvat, — 



