48 WETENSCHAPPELIJK BIJBL\D. 



bekende soort is. De Emeu, die over Nieuw-Holland verbreid is, maar niet in 

 het noordelijkste deel daarvan schijnt voor te komen, behoort tot een ander ge- 

 slacht (Dromajus). De verbreidingsstreek der Kasuarissen wordt derhalve om- 

 schreven als eene langwerpige , gebogene figum- , die zich van het noordeinde van 

 Sumatra over Nieuw-Guinea naar Birara uii strekt. 



Uit hetzelfde oord der wereld vernemen wij het berigt eener andere zeld- 

 zamere zoölogische ontdekking. Het Nieuw-HoUandsche nieuwsblad Meïboum 

 Argus (zie dit berigt overgenomen in petermann'S MUtheilungen 1858 , I p. 

 43) vermeldt onder de ontdekkingen , die de heer BLANdowski op zijne laatste 

 expeditie naar de benedenste Murray gemaakt heeft , eene slang , die daar (voor- 

 zeker ten onregte) eene variëteit van Boa constrictor genoemd wordt. Deze 

 slang zoude twee kleine pootjes hebben , die wel weinig ontwikkeld zijn , maar 

 toch het dier in staat stellen tegen de gladste boomen op te kruipen, daar 

 het de pootjes in de spleten der schors plaatst. Nadere , naauwkeurige berigten 

 zullen echter eerst kunnen uitmaken , in hoeverre deze zoogenaamde pootjes 

 verschillen van de bij de geslachten Boa en Python reeds lang bekende over- 

 blijfselen van achterste ledematen of calcaria. Hg. 



Wijze waarop de reukzenuwen eindigen. — Dr. MAX. SCHULZE heeft onlangs 

 omtrent dit ondervverp onderzoekingen bekend gemaakt, die voor de kennis van 

 het reukzinluig niet onbelangrijk schijnen. De slotsom van SCHüLZE'S verhandeling 

 komt hierop neder. Men kan met volkomene zekerheid zeggen, dat de 

 varikeiise vezelcellen , welke tusschen de epitheliumcellen der regio olfactoria 

 liggen, de peripherische einden vormen van de reukzenuw. Deze cellen zijn de 

 elementen van het reukzintuig , die rooi' de gewaarwording dienen , en mogen 

 alzoo T> reukcellen" worden genoemd (welke naam door ECKHARD ten onregte 

 aan de epitheliumcellen is toegekend). — Men meent nu — beter althans dan 

 tot dusver — te kunnen verklaren , hoe een reukstroom oogenblikkelijk eene 

 gewaarwording kan te weeg brengen, wat vroeger nóg meer een raadsel was, 

 toen men meende te moeten aannemen , dat de reukstoffen eerst door de epi- 

 theliumcellen in de diepte van het slijmvlies moesten doordringen, om tot de 

 reukzenuwen te geraken. Intusschen is 't nog geheel onbekend, hoe de haar- 

 tjes en staafjes aan de vrije einden der vezelcellen werken, hoez\] hare taak — 

 het te weeg brengen van de opwekkende werking der reukstoffen op de zenuw- 

 vezels — vervullen. Het bekende feit, dat slechts eene beimgene reuklucht 

 gewaarwordingen voortbrengt , schijnt aan te toonen , dat welligt bewegin- 

 gen van de hier voorkomende trilharen en hunne analoga daarbij in het spel 

 zijn. (Monatschrift d. Berl. Akad. 18S6. Nov. ; — SCHM. Jahrb. 1857, no. 5.) 



A. Cn. 



