70 ALBUM DER NATUUR. 



2". Bijna alle de gevonden soorlen zijn afkomstig uit de bovenste lagen van 

 dit stelsel; slechts drie zijn onder-silurische soorten. 



3". De grootste overeenkomst bieden de fossielen van den Hondsrug aan met 

 de fossiele fauna van het aan de zuidoostkust van Zweden gelegen eiland 

 Gothland ; de soorten , die daar het menigvuldigst zijn , zijn hel ook te Gro- 

 ningen. De onder-silurische soorten zijn vooral bekend uit de kalkachtige 

 Silurische lagen van de Russische Oostzee-provinciën. Eene daarvan (Orlhisina 

 anomala) is tot hiertoe alleen uit den omtrek van Reval bekend. 



Men mag derhalve daaruit besluiten , dat de hoofdmassa der Silurische ver- 

 steeningen van Groningen , hetzij van het eiland Gothland zelf , of van een nabij 

 gelegen sedert verdwenen Silurisch gebied , en eenige weinige uit de Russische 

 Oostzee-provinciên gedurende de diluviaal-periode daarheen gevoerd zijn. 



Herinnering verdient het hierbij, dat reeds in 1818 de hoogleeraar P. DRIES- 

 SEN, in zijne akademische redevoering: de ampUjicato , in hac Academia , rerum 

 nativraUum studio, op de overeenkomst der in den Groninger Hondsrug gevon- 

 den koralen met die van Zweden gewezen heeft. Hg. 



Nieuwe kristalliseerbare stof in de groene schil der okkernoten. — Volgens 

 voorloopige mededeeiingen van A. vogel en c. REISCHAUER {N. Rep./. Pharm. 

 VII, H. N.) komt in de groene schil der okkernoten eene kristalliseerbare stof 

 voor, die zij nuciiie noemen. Zij kan daargesteld worden in lange gele naal- 

 den , die met ammoniak aan de lucht eene prachtige roode kleur aannemen. 

 Laat men geschilde onrijpe noten aan de lucht liggen, dan bedekken zij zich 

 hier en daar met mikroskopisch fijne kristalnaaldjes. Wanneer de schil op eene 

 doorsnede met benzol bevochtigd wordt , dan vertoonen zich na de verdamping 

 aan den omtrek gele kristallétjes. Deze kristallen zijn de nucine. 



Hg. 



Voorhoofdsstreng bij sommige jonge Crustaceën. — Gelijk bekend is , zijn vele 

 lagere Crustaceën, ofschoon zij op jeugdigen leeftijd zich met gemak in het 

 water bewegen, later vastgehecht aan andere dieren, op welke zij als parasi- 

 ten leven. M. E. Hesse beschrijft onder meer andere tijdelijke en op meer 

 gevorderden ouderdom verdwijnende organen dezer dieren, een draad, welke 

 bij eenige geslachten het jong aan de moeder verbindt, en door hem voor- 

 hoofdsstreng {cordon frontal) genoemd wordt. Het eene uiteinde van dien draad 

 is aan den rand des -v oorhoofds van het jonge dier gehecht , het andere zit door 

 tusschenkomst van eene cirkelvormige verbreeding aan het lijf der moeder vast » 

 en de draad zelf is lang en buigzaam genoeg om het jong bewegingen toe te laten , 

 welke van die der moeder onafhankelijk zijn , en het te veroorloven om zich te 

 hechten aan het ligchaam van den visch, op welken moeder en jong Ie zanien Ie- 



