90 ALBUM DER NATUUR. 



Over den magnetischen toestand van nikkel en eenige ijzerzouten heeft ARNDT- 

 REN md den diamagnelomeler van WEBER proeven gedaan. Uit zijne verhan- 

 deling dienaangaande in POGdENDORFFS Annalen , no. 8 van dit jaar , deelen wij 

 hier de uitkomsten mede , die ons het meest van algemeen belang toi'schijnen. 



1) Het magnetisme van oplossingen ijzervitriool en van ijzerchlorid neemt 

 lot bij de sterkste magnetiserende kracht, waarover \. beschikken kon (een 

 stroom van ruim 55 absolute eenheden van WEBKR , die door twee spiralen, 

 elk van 146 windingen , rondom het onderzochte ligchaam ging) met die 

 kracht evenredig toe. 



2) Het magnetisme van nikkel daarentegen vertoont onder dezelfde omslan- 

 digheden een veel langzamer toenemen en nadert duidelijk eene grenswaarde 

 bij aanwending van sterke slroomen , op dezelfde wijze als dit in het ijzer 

 door WEBER, MULLER en JOULE is waargenomen geworden. 



3) Wanneer men de magnetische kracht van nikkel vergelijkt niet die , 

 welke ijzer onder den invloed derzelfde magnetiserende krachten aanneemt , 

 dan komt men tot de onverwachte uitkomst , dat nikkel door zeer zwakke 

 magnetiserende krachten eene bijna 5 maal sterkere magneetkracht dan ijzer aan- 

 neemt. Doch wanneer die krachten sterker worden , dan \'i'randert de ver- 

 houding voortdurend ten gunste van het ijzer, zoodal hel magnetisme reeds bij 

 de helft der boven aangegeven magnetiserende kracht bijna 5 maal kleiner is 

 in nikkel dan in ijzer. 



i) Bij gelijke magnetiserende krachten staan de magnetismen van gelijke 

 en gelijkvormige voluuiina ijzer, ijzervilriool en ijzerchlorid tol elkander als 

 de gelallen 8091. 's tot 1 en lol 1,21 



5) Terwijl rood bloedloogzout zich duidelijk magneti.sch vertoont, is hel 

 gele bloedloogzout, zoo als .'\. zich voorziglig uitdrukt, niet diatnagnefisch. 

 Dit zal wel willen zeggen , dal het in de Imht geen diamagnetisme vertoont. 

 Dal men bij proefnemingen, waarbij hel te onderzoeken ligchaam lussclien twee 

 sterke magneetpolen is opgehangen en men uit de rigling , die het aanneemt , 

 tot zijn magnetischen of diamagnelischen toestand besluit , den invloed van het 

 omringend medium niet verwaarloozen mag, weel men sedert de mislukte 

 poging van E. BECUUEREL om daardoor alleen de verschijnselen van hel dia- 

 magnetisme te verklaren. Of bij proeven met den diamagnetometer die invloed 

 nul is, gelijk A. schijnt te meenen , zou nog kunnen betwijfeld worden. 



, Ln. 



Afdrukken van teekeningen door den ongclijkmatigen aanslag van dampen op 

 hare oppervlakte. NiEPCE DE ST. ViCTOR had reeds voor jaren bekend gemaakt 

 dat als men eene teekening of gravure , een papier met gedrukte of geschre- 



