PLANEET SATÜKNüS. 



23 



Voor de poolbewoners van Saturnus zijn de ringen niet te zien. 

 Van de 8 manen is het slechts de 7 de, die door haren grooteren 

 afstand en de meerdere helling harer baan, die 22'^ 29' bedraagt, 

 door hen kan worden waargenomen. 



Op lagere breedten of meer in de nabijheid der keerkringsgewesten 

 van Saturnus, die, zoo als wij reeds gezegd hebben, zich tot 17° ter 

 wederzijden van den evenaar uitstrekken, ziet men den ring, en wel 

 gedurende de eene helft van het lange Saturnusjaar aan de licht- en 

 de andere helft aan de donkere zijde. De ring brengt echter, wat 

 de verlichting der planeet betreft, meer nadeel dan voordeel toe en 

 het is er dus verre af, dat hij , zoo als men wel eens gemeend heeft , 

 moet dienen om Saturnus te verlichten. Maar daartoe zullen ook de 

 manen evenmin dienen. De natuiu- werkt op gi-ooteren maatstaf en 

 naar andere wetten, dan de mensch veelal waant, die, daar hij dik- 

 wijls bovenal en in de eerste plaats zijne bijzondere belangen beoogt, 

 soms zelfs ten koste van hoogere, niet zelden meent, dat ook de 

 geheele natuur voor en om hem geschapen is. 



't Is vooral bij dag, dat de ring zigtbaar is , of kort voor zonsop- 

 en na zonsondergang; want aan de nachtzijde van de planeet komt hij 

 in de schaduw en is slechts merkbaar , doordien hij een deel des hemel- 

 gewelfs met zijne flonkerlichten aan het oog der Saturnusbewoners 



onttrekt. 



Daar de planeet in bijna 30 jaren om de zon loopt, zoo zijn er 

 plaatsen in de nabijheid des evenaars, die gedurende bijna de helft 

 van dien tijd in de schaduw des rings liggen en alzoo eene zonsver- 

 duistering hebben, die bijna 15 van onze aardjaren duurt. Omgekeerd 

 moet ook de planeet voor den ring op gelijke wijze langdm-ige zons- 

 verduisteringen te weeg brengen. 



Het is ligt te denken, dat de ring, als hij in een gunstigen stand 

 staat tot de planeet, tot de vreemdsoortigste verschijnsels aanleiding 

 moet geven. Wij kunnen ons voorstellen, dat hij zich na zonsonder- 

 gang aan den oostelijken hemel als een stralende boog verheft, die 

 zich tot aan het toppunt uitstrekt ; hoe hij , na eenigen tijd , zich als 

 het ware van den horizont losmaakt , naar het westen zich uitbreidt en 



