HET LIGCHAAM BESCHOUWD, VAN DE DIEREN ONDERSCHEIDT. 43 



kloof tussclien dieren en dieren te bestaan, en wij worden geenszins 

 «•edwono-en om de scherpe afscheiding tusschen den raensch en de 

 hoogere dieren te hiten wegvallen, maar daarentegen genoodzaakt om 

 eene even scherpe afscheiding aan te nemen tusschen de eigenlijke 

 dieren en die andere, ligchamelijk wel op dieren gelijkende, maar 

 daarvan door het gemis van de meest wezenlijke kenmerken der dier- 

 lijkheid verschillende schepselen, wier plaats dan tusschen de dieren 

 en de planten zou vallen, en voor wie een nieuwe naam zou moeten 

 worden uitgevonden. — En op het tweede gedeelte der tegenwerping 

 moet ik antwoorden, dat dit alleen gewigt kan hebben voor dengene ^ 

 die in de door kleur, gelaatstrekken, schedelvorm en verstande lijken 

 aanleo- van elkander onderscheidene menschenstammen even zoo vele 

 menschensoortórt ziet, — maar geenszins voor hem, die, gelijk ik op 

 deuo'delijke gronden meen te moeten doen , slechts eene enkele men- 

 schensoort aanneemt, en de verschillende menschenstammen aanmerkt 

 als ver.scheideiiheden , welligt echter oorspronkelijke verscheidenhe- 

 den, van die ééne soort. Het onderling verschil dier verscheidenheden te 

 stellen tegenover het onderling verschil der soorten of geslach- 

 ten der dieren , gaat geheel niet op , en , gelijk bij de be- 

 oordeeling van de uitgestrektheid van de verstandelijke vermo- 

 gens der dieren niets ons verbiedt , en het integendeel geheel 

 billijk is de te dien aanzien bet hoogst staande soorten, ja indivi- 

 duen van elk geslacht tot punten van vergelijking te kiezen , zoo 

 is het evenzeer allezins in den regel, wanneer wij aan de zijde 

 van het menschelijk geslacht de verstandelijk meest ontwikkelde varië- 

 teiten als de ware typen van den nïensch aannemen. Bovendien is er 

 tegen de aanname , - - zonder welke dit gedeelte der tegenwerping 

 in 't geheel niets beteekenen zou, — dat die lagere staramen uit hun- 

 nen aard voor geene hoogere ontwikkeling vatbaar zijn, zooveel 

 in te brengen, en de bei-igten van den, zoo men beweert, bijna 

 niet boven dien der dieren verheven staat van sommige zijn, gelijk 

 uit latere onderzoekingen blijkt, zoo weinig te veilrouwen, dat wij 

 zelfs dan, wanneer wij verschillende menschensoorten meenden te 

 moeten aannemen , voorloopig ons zouden mogen en kunnen houden 

 aan de stelling : n dat er tusschen den mensch ter eene en de dieren 

 ter andere zijde in een verstandelijk opzigt een oneindig grooter ver- 

 schil bestaat, dan tusschen de dieren onderling." 



