48 OVER DE EIGENSCHAPPEN, DOOR •«TELKE ZICH DE 3IENSCH, NAAK 



maakt. Bij de meeste zoogdieren is de neus zeer weinig boven 

 de vlakte des aangezigts verheven ; bij sommigen , zooals bij den ele- 

 fant , den tapir , de spitsmuis , den desmau , en eeue soort van zee- 

 hond vindt men een zich van den vorm van den menschelijken neus 

 geheel verwijderenden snuit ; alleeu bij eene aapsoort , den kaho {Sem- 

 nopitfiecus nasica) vindt men , gelijk carus die noemt , eene karikatuur 

 van den menschelijken neus. De spleet tusschen de oogleden, waar- 

 door het oog zeil' zigtbaar wordt, ligt bij den mensch nagenoeg hori- 

 zontaal; zij is langer en haar loodregte diameter korter dan bij de 

 dieren, bij welke de opening der oogleden meer den ronden vorm 

 nadert. Hiervan en van de betrekkelijke kleinheid van de iris en het 

 doorschijnend hoornvlies, is het gevolg, dat er van het wit van het 

 oog aan beide zijden van het doorschijnend hoornvlies bij den mensch 

 meer te zien is , dan bij de diereu. Ten gevolge van dit vooruitsteken 

 van den neus vereenigt zich de onderste zijde daarvan zoodanig met de 

 wederom nagenoeg regtstandig naar beneden dalende bovenlip , dat 

 beide met elkander een regten ot' zich weinig van den regten verwij- 

 derenden hoek vormen. De mond is door vleezige lippen ingesloten ; 

 de onderlip gaat, na eene kleine inbuiging , over in den min of meer 

 vooruitstekeuden kin, het smallere ondereinde van het ovaal des aange- 

 zigts. Wanneer men de besclu-eveue lijn , die het profiel des aange- 

 zigts van den schedel tot de kin begrenst , in haar geheel beschouwt, 

 dan ziet men , dat zij , de bogten er van ongerekend , bijna loodregt 

 of ten minste weinig schuins naar beneden daalt , en dat het geheele 

 aangezigt gelegen is onder den schedel. Bij de meeste zoogdieren is 

 het aangezigt meer voor den schedel gelegen , en daalt schuins van 

 dezen nasu- beneden , of steekt zelfs horizontaal vooruit. Tusscheu deze 

 en den mensch staan de apen. — De tanden staan bij den mensch in 

 eene niet door tusschenruimten afgebrokene rij nevens elkander, en 

 bezitten allen dezelfde lengte : twee kenmerken, die alleen den mensch 

 eigen zijn. Hun aantal daarentegen is volkomen hetzelfde als bij al 

 de apen der Oude wereld (Snijtanden -, Hoektanden — , kleine kie- 



2—2 . 3—3 



zen — gfoote kiezen — ). De ondertanden staan nagenoeg regt op , 

 de boventauden min of meer schuins, zoodat, wanneer de mond 

 gesloten is, de boventanden vóór de ondertanden komen, en de pun- 



