HET LIGCHAAM BESCHOUWD, VAN DE DIEKEN ONDERSCHEIDT. 49 



ten der onclertanden de achtervlakte dei' boventanden raken. Ook 

 de ooren van den menscli , hoe zij ook van die der meeste zoogdieren 

 mogen verschillen, hebben in vorm en plaatsing veel overeenkomst 

 met die der meeste apen; zij zijn onbeweegbaar, van eene afgerond 

 maanvormige gedaante en liggen bijna vlak tegen de zijden des hoofds. 

 Opmerkelijk , en bij geen dier , zelfs niet bij de apen , in die mate 

 aanwezig, is bij den mensch de groote bewegelijkheid en veranderlijk- 

 heid van de oppervlakte des aangezigts, waardoor het aangezigt liij 

 hem als het ware de spiegel wordt van zijnen gemoedstoestand. 



Het hoofd is met den romp verbonden door den hals, die bijna 

 rolrond, van voren, ter plaatse van het strottenhoofd, eenigzins uitpui- 

 lende, van achteren (in den nek) platter en overlangs gegroefd is. 



De grootste diameter van de borst is de dwarse, die van de eene 

 zijde naar de andere gaat , terwijl bij de meeste zoogdieren die , welke 

 van voren naar achteren reikt, de grootste is. De voorste oppervlakte der 

 borst is gewelfd en gaat bij den zoogenaamden maagkuil in den buik over , 

 die, van boven vlakker, naar beneden een meer gewelfden vorm aanneemt 

 en het breedst is ter plaatse waar de heupbeenderen gelegen zijn. De ach- 

 terste oppervlakte van den romp, de rug, is breeder en vlakker dan bij 

 eenig zoogdier ; alleen de anthropomorphen onder de apen kunnen te de- 

 zen aanzien met den mensch worden vergeleken. Daarvan is het gevolg , 

 dat slechts deze en de mensch even goed op den rug als op de zijden des 

 ligchaams zich ter rust neerleggen. Van den hals af loopt eene groeve , 

 waarvan de nekgroeve het begin is, over den ruggegraat tot onder 

 aan de lendenen ; door deze groeve wordt de rug in twee zijdeling- 

 sche , eenigzins gewelfde helften gedeeld. 



Beschouwt men den romp in profiel , dan ziet men , dat de rug niet 

 lijnregt van het achterhoofd tot beneden afdaalt , maar dat hij golfsge- 

 wijs gebogen is. Dit hangt daarvan af , dat de wervelkolom , ofschoon 

 in zijn geheel beschouwd een lijnregten stand bezittende , toch zekere 

 ki-cmmingen ' bezit. Het borstgedeelte van de wervelkolom en het 

 heiligbeen vormen eene kromming , waarvan de bolle zijde naar ach- 

 teren en de holle naar voren gekeerd is ; het halsgedeelte en het len- 

 dengedeelte daarentegen zijn zoo gebogen , dat de bolle zijde der krom- 

 ming naar voren , de holle zijde naar achteren ziet. 



1859. 4 



