58 EENE BEKLIMMING VAN DEN ARARAT. 



kleinen trekken , en wij bevonden ons derhalve in den regten weg van 

 de donderbui , die ook nu naar den kleinen Ararat voorttrok. De bliksem- 

 stralen treffen daarbij dikwerf de rotsen , waarvan talrijke fuigurieten , 

 vooral in het gesteente van laatstgenoemden berg , waar de onweders 

 gewoonlijk himne grootste kracht erlangen , getuigen. Bovendien mogt 

 men de rotsen niet te digt naderen, uit vrees voor de nederstortende 

 steenen. 



De rondom ons vallende sneeuw belette ons verder dan eenige 

 schreden vooruit te zien. Ons escorte had reeds de vlugt genomen, 

 doch wij besloten op de plek, waartoe wij gekomen waren, te over- 

 nachten. Ter beschutting van ons zelven en van de instrumenten 

 voor de nedervallende steenen , waarvan verscheidene ons bereikten , 

 werden doeken en kleedereu over onze regtop gehouden alpenstokken 

 gehangen. >■ Ik wensch niemand uwer , Mijne Heeren ! " — aldus 

 vervolgde de heer M. zijn verhaal , — » eeneu nacht toe als wij toen 

 hebben doorgebragt, met ons zessen op eene plek van drie schreden 

 lang en twee schreden breed , terwijl wij den volgenden morgen ter 

 zijde van ons eene diepe kloof ontdekten, waarin een val een zekere 

 dood zoude geweest zijn. En echter is deze nacht een der merkwaai-- 

 digsle van mijn leven geweest. Wij bevonden ons te midden van eene 

 onweerswolk, maar de nevel, die ons omgaf, was geen damp, zij 

 bestond louter uit kleine ijskristalletjes. Toen de nacht geheel geval- 

 len was, zagen wij op alle metalen voorwerpen, op de ijzeren spitsen 

 onzer stokken , aan de randen der koperen instrumenten , op de knoopen 

 der uniformrokken, ook aan den door mij gedragen bril, kleine vlam- 

 metjes. Deze verspreidden eenen lichtschijn, doch de verlichting nam 

 toe en Aveldia ontwaarden wij , dat de geheele nevel of ijswolk een 

 rooskleurig licht gaf). Dit licht was dan eens flaauwer , dan eens 

 sterker. Dikwerf nam het zoo toe, dat men met gemak kon lezen 

 niet alleen , maar zelfs gelukte het mij met de loupe duidelijk te zien , 



') Men mag aannemen , dat elk ijskristalletje de drager van een elektriek vlam- 

 metje of vonkje was , even als de metalen voorwerpen , en zoo de geheele wolk ver- 

 licht scheen. Het waren tienduizenden van kleine St. Elraus-vuren. Hg. 



