EENE BEKLIMMING VAN DEN ARAHAT. 



59 



dat de naaldvormige kristallen, die op onze pelzen nedervielen , aan de 

 einden schuins toegespitst waren 2). 



Deze ijskristalletjes en de door hen gevormde sneeuwvlokjes hielden 

 mij een gedeelte van den nacht bezig. Hun onderzoek kwam mij ge- 

 wigtig voor , niet alleen voor de verklaring van de halo's , maar ook 

 voor de nog altijd gebrekkige theorie der hagelvorming. Ik meende 

 hier het eerste ontstaan der hagelkorrels te kunnen gadeslaan. Men 

 weet dat de hagelkorrels dikwerf eene kegelvormige gedaante hebben, 

 met dien verstande, dat het grondvlak van den kegel het segment van 

 een bol is. Werkelijk meende ik hier de beginnende vorming dezer 

 kegels te zien. Ook herinnerde ik mij vroeger eene hagelbui te heb- 

 ben waargenomen , waar de hagelkorrels zich in een meer gevorderd 

 tijdperk hunner vorming bevonden. Sneed men deze overlangs door, 

 dan zag men eene middenstreep of as, van waar uit strepen in schuin- 

 sche rigting naar het grondvlak liepen , zoodat men zich voorstellen 

 kon, dat elke korrel uit een zeker aantal van in elkander geschoven 

 kegelvormige korrels bestoud , even als m elkander gestoken peper- 

 huisjes, waarvan de randen boven de onmiddellijk voorafgaande uit- 

 steken en zoo eene bolle oppervlakte doen ontstaan. Ook is het bolle 

 grondvlak der hagelkegels nimmer glad, maar voorzien van uitspringende 

 wratjes en kantjes. 



Gedurende den loop van dien nacht trokken nog twee volkomen 

 gevormde onweerswolken over ons heen. Eindelijk brak de morgen 

 aan, en wij beproefden den togt voort te zetten, doch nog steeds hield 

 de sneeuw aan, en, bij de groote steilheid vanden weg, werd het ons 

 weldra onmogelijk verder te gaan. Wij besloten stil te houden en 

 gunstiger weder af te wachten. Ter beschutting werden parapluie- 

 tenten uitgespreid, doch daar de sneeuw geen voldoende steunpunten 

 aanbood , was men wel genoodzaakt den stok voortdurend vast te hou- 



•') Een der bij dit verhaal tegenwoordige heeren vroeg den heer moritz, of men 

 in de elektrieke wolk ook den reuk van ozone had bespeurd. Deze gaf daarop ten 

 antwoord, dat het zeer wel mogelijk was, dat deze reuk voorhanden was, maar dat 

 zij niet 'had kunnen onderscheiden worden , uit hoofde van den reuk naar zwavel- 

 waterstof, die zich in den geheelen Araiat op vele plaatsen ontwikkelt ten gevolge 

 van het groote gehalte aan zwavelijzer in het gesteente. 



