•JO EENE BEKLIMMING VAN DEN ARAEAT. 



den. Eenigen van het escorte hadden zich weder bij ons gevoegd, en 

 een overvloedig maal, onder een der tenten bereid, werd door ons 

 met graagte genuttigd. Het weder klaarde intusschen niet op. Uit- 

 hoofde van den aanhoudenden sneeuw konden wij slechts eenen kleinen 

 afstand rondom ons zien. Deze geheele dag ging voorbij , met den 

 daarop volgenden nacht en toen nog twee zulke dagen en nachten! 

 Van de zes reisgenooten gaven drie de hoop van den top te zullen 

 bereiken verloren en raadden tot den terugtogt ; de drie overigen ech- 

 ter verbonden zich onderling, het mogt kosten wat het wilde , den togt 

 voort te zetten en haalden ook hunne medegezellen over nog eenig 

 geduld te oefenen. De eer der expeditie stond op het spel ; men wilde 

 den Armeniërs eens en voor goed toonen, dat de Ararat beklimbaar 

 was. Zoolang men nog voldoenden proviant had , — en deze werd in 

 genoegzame hoeveelheid van station tot station aangevoerd, — moest 

 men voor de bezwaren, die het weder en de weg aanbood , niet terug 

 wijken. Zoo besloten dus allen te volharden. 



Eindelijk op den morgen van den vierden dag klaarde het weder op , 

 en wij begaven ons weder op marsch. Op sommige zeer steile plaat- 

 sen moesten trappen gehouwen worden , om er tegen op te komen. 

 Allengs werd nu alles sneeuw rondom ons. Op eenigen afstand van 

 ons leger .«taken nog slechts vier groote rotsblokken uit de sneeuw op. 

 Daar hunne kanten eenigzins overhellen, zoo zoude deze plek eene 

 voortreffelijke gelegenheid aanbieden om er een maximum- en een 

 miuimuin-lhermometer te plaatsen en deze er jaren lang ongeschonden 

 te behouden. Tot ons leedwezen ontbraken ons echter zulke werktui- 

 gen. Zij waren te Tiflitz toen nog niet voorhanden en de door rég- 

 NAüLT uit Parijs beloofde instrumenten waren wel door dezen afgezon- 

 den, maar, gelijk later bleek, door achteloosheid te Petersburg blijven 

 liggen. Zij werden eei-st later, in de maand December, ontvangen. 



Hooger op ziet men nergens meer de naakte rots. Deze is overal 

 met een dik sneeuwkleed overdekt. Al voorttrekkende bereikten wij 

 eindelijk den lageren top des bergs. De Ararat heeft namelijk twee 

 toppen. Die , waarop wij thans stonden , was dezelfde , welke vroeger 

 door ABiCH langs denzelfden weg beklommen was. Deze is door eene 

 zadelvormige kloof gescheiden van den tweeden , ongeveer twintig voet 



