64 DE VIJANDEN VAN DEN WALVISCH. 



in gezelschap en bij troepen op het lijf. Zoodra hij den rug boven 

 water uitsteekt , springen de laatstgenoemden eenige ellen hoog uit 

 het water op , vallen op hem neder en geven hem zulke ki-achtige 

 slagen met hunne lange staarten , dat men het geweervuur van een 

 tirailleur-gevecht meent te hooren. Ondertusschen verwonden en door- 

 boren de zwaardvisschen hem den buik , en ten laatste , na een ge- 

 vecht van verscheidene uren , moet het van alle kanten aangevallene 

 dier , al geeselt het zoo veel mogelijk met zijnen staart om zich heen , 

 toch bezwijken voor de aanhoudende aanvallen van den hongerigen 

 zwerm. Ook de groenlandsche haai {Squahis horealis) is een der bit- 

 terste vijanden van den walvisch , hij rijt hem , in eenen beet , stukken 

 spek uit het lijf zoo gi'oot als een menschenhoofd. En als de ijsbeeren 

 de gelegenheid daartoe gunstig zien , verzuimen zij ook niet om troeps- 

 wijze het arme dier te bespringen. 



ftfaar behalve aan die voor zijn leven gevaarlijke aanvallen , staat 

 hij ook nog bloot aan de onophoudelijke kwelling en plagerijen van 

 een heerleger van kleinere dieren , die zich zoo schijnen te wreken 

 over de groote slagting , die de walvisch onder hunne broederen , de 

 Clioos , aanrigt. De walvischluis [Oniscus ceti , L.) haakt zich bij dui- 

 zenden aan hem vast en bijt in zijnen rug om , zoodat het schijnt alsof 

 een roofdier er geheele stukkeu uit gescheurd had. In den zomer , 

 als die plaag voor hem het ergste is , ziet men dikwijls groote scharen 

 zeemeeuwen den walvisch vergezellen ; zoodra hij den rug boven water 

 uitsteekt , vallen zij op hem neder om die pai'asiten van een duim lang 

 te verslinden. Hierdoor bewijzen zij hem ongetwijfeld eene groote 

 weldaad , maar het pikken met Jen scherpen snavel in de gewonde huid 

 zal ook niet eene zeer aangename gewaarwording verschaffen. Ook 

 zeeëgels en zeesterren bedekken hem soms in zulk eene menigte, dat 

 zijne zwarte huid er witgevlekt uitziet, en zijn groote kop is niet zel- 

 den zoo met zeewieren begroeid, dat het een bosch wordt, waarin 



krabben en kreeften rondkruipen. 



Wr. 



