HET LIGCHAAM BESCHOUWD , VAN DE DIEREN ONDERSCHEIDT. 75 



een menschelijk aangezigt, geheel afwijkend en verschillend van het 

 aangezigt der dieren. 



Het tweede geheel eigenaardige en wezenlijke kenmerk, waardoor 

 zich de mensch van alle dieren , geen uitgezonderd , onderscheidt , 

 bestaat hierin , dat de mensch alleen een tweehandig en tweevoetig 

 wezen is, en wel, dat hij handen bezit aan de bovenste en voeten 

 aan de onderste ledematen. 



Hani en voet zijn ligchaamsdeelen . die naar denzelfden typus ge- 

 vormd zijn; beide zijn geplaatst aan het uiteinde der ledematen, de 

 hand aan het uiteinde der bovenste, de voet aan dal der onderste; 

 de zamenstellende deelen van beiden zijn nagenoeg dezelfde. Zij be- 

 staan namelijk uit drie hoofdafdeelingen : den handwortel en voetwor- 

 tel , de middenhand en den middenvoet , de vingers en de teenen. Het 

 beengestel van handwortel en voetwortel bestaan (zie fig. 1 , o enz) uit 

 eenige veelhoekige, bijna onbewegelijk met elkander verbondene beenderen. 

 Op den hand- en voetwortel volgen vijf naast elkander liggende ge- 

 noegzaam onbewegelijk met den hand- en voetwortel, en weinig be- 

 wegelijk met elkander verbondene , langwerpige , eenigzins gebogene 

 middenhands- en middenvoetsbeenderen , p en aa. En aan elk dezer midden- 

 hands- en middenvoetsbeenderen is een vinger 9 of een teen 6è ingewricht ; 

 elke vinger of teen bestaat uit drie leden of kootjes , met uitzondering 

 van den duim en den grooten teen, die slechts twee leden bezitten. 

 De vorm der ^ middenhandsbeenderen en die der vingerleden is zeer 

 overeenkomende met den vorm der middenvoetsbeenderen en van de 

 leden der teenen ; vingers en teenen, vingerleden en teenleden zijn 

 beide beweegbaar ; de huid der vingertoppen is bij hand en voet bei- 

 den van platte nagels voorzien. Tot dusver de overeenkomsten , maar 

 nu de verschillen. Wat den handwortel en voetwortel aangaat , zoo 

 druk ik hier niet daar op , dat de beenderen van den handwortel 

 acht, die v.n den voetwortel zeven in getal zijn, vooral daar een 

 der eerste , het erwtebeentje genaamd , eigenlijk slechts een bijkomend 

 beentje is. Ook neem ik het algemeene verschil in vorm en plaat- 

 sing niet in aanmerking, daar dit op zich zelf nog van geene wezen- 

 lijke beteekenis is. Maar hierop maak ik opmerkzaam, dat het 

 grootste der voetwortelbeenderen , het hielbeen , tot ver achter het 



